Αρχική Σελίδα

Ψίθυροι | Εκδόσεις Περιοδικών - Εφημερίδων | Ηπείρου 2, 66100 Δράμα | Τηλ: 25210 36 700 | info@psithiri.gr

ΘΕΜΑΤΑ & ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ


Καραϊσκάκης Αριστείδης: Ο δραμινός σκηνοθέτης

13 σχόλια

Ο Άρης Καραϊσκάκης, γεννήθηκε στη Δράμα και σπούδασε στη Ρώμη: α. Στο Διεθνές Πανεπιστήμιο Κοινωνικών Σπουδών Σκηνοθεσία Τηλεοράσεως, Κοινή γνώμη. β. Στο Κέντρο Ιταλικής Κινηματογραφίας CIAC Οπερατέρ κινηματογράφου γ. Έκανε ειδικό σεμινάριο σκηνοθεσίας στη RAI

 

Πως θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει τον Άρη Καραϊσκάκη, τον άνθρωπο που γνωρίσαμε μέσα από τις 400 και πλέον κινηματογραφικές δουλειές του; Ως έναν αιώνιο έφηβο; Ως έναν ευτυχή άνθρωπο που κατάφερε να κάνει το όνειρο του πραγματικότητας; Ως έναν αυστηρό, προσγειωμένο επαγγελματία; Ως έναν άνθρωπο που έμαθε να λέει τα πράγματα όπως είναι χωρίς περιστροφές, δεσμεύσεις και εξαρτήσεις; Τελικά ίσως θα ήταν πιο φρόνιμο να αποφύγουμε κάθε είδους χαρακτηρισμό, καθώς η πολυσχιδείς ζωή του, όλο και σε κάποια πτυχή της θα μας ξεγελάσει, θα μας παραπλανήσει, και στο τέλος μπορεί και να τον αδικήσουμε, διότι όπως και να το πεις, απ’ όποια οπτική γωνία κι αν το δεις, ο Άρης Καραϊσκάκης είναι μια προσωπικότητα για τον τόπο μας, την οποία οφείλουμε να αφουγκραστούμε και να διδαχθούμε απ’ αυτήν.

Η διαδρομή

Την εποχή μου όλοι οι πιτσιρικάδες ήθελαν να γίνουν πιλότοι, ο Άρης ανακάλυψε ότι το όνειρο αυτό δεν ήταν εφικτό γι’ αυτόν. Τότε άρχισε να αναζητά άλλες διεξόδους. Μετά από μια επίσκεψη σε λατομείο της περιοχής θέλησε να γίνει μεταλλειολόγος. Στην πορεία τον δελέασε η δημοσιογραφία, για να καταλήξει στην απόφαση ζωής, που δεν ήταν άλλη από την κινηματογραφία.Οι καλές τέχνες ήταν εξάλλου στο DNA της οικογένειας, μιας και ο πατέρας του ασχολείτο ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία, τα αδέλφια του έπαιζαν από ένα μουσικό όργανο, αλλά το κυριότερο ήταν ότι είχε την ελευθερία από την οικογένεια του, αλλά και τη στήριξη του μεγαλύτερου αδελφού του, να ακολουθήσει όποιο επάγγελμα ήθελε στη ζωή του, να σπουδάσει αυτό που αγαπούσε. Ποια ήταν λοιπόν τα ερεθίσματα που τον οδήγησαν στο να σπουδάσει κινηματογραφία; Όπως αναφέρει ο ίδιος κάθε Κυριακή πήγαινε στον κινηματογράφο, ενώ «ξεκοκάλιζε» κάθε βιβλίο που είχε σχέση με τον κινηματογράφο και το θέατρο. Έτσι, αφού τελείωσε πρώτα την στρατιωτική του θητεία, με τη στήριξη του αδελφού του που τον υπεραγαπούσε πήγε στη Βιέννη, όπου έμεινε πολύ λίγο καθώς τον κέρδισε η Ρώμη, μιας και την εποχή εκείνη ήταν πιο μοντέρνα στην κινηματογραφία της εποχής.

- Στην Ιταλία και στη σχολή που επιλέξατε, τι ήταν αυτό που σας μάγεψε;

- Ο μύθος για τους Ιταλούς κινηματογραφιστές ήταν γνωστός. Βέβαια η Σχολή μου ήταν κάτι το μοντέρνο την εποχή εκείνη. Ήταν Διεθνές Πανεπιστήμιο Κοινωνικών Σπουδών, κοινή Γνώμη, τηλεόραση. Την εποχή εκείνη ήταν μια πρωτοεμφανιζόμενη Σχολή. Εκεί αυτό που μας έκανε μεγάλη εντύπωση- όλους εμάς που ερχόμασταν από το «δρόμο της ανάπτυξης»- ήταν η διδασκαλία της Κοινής Γνώμης, της προπαγάνδας, της Κοινωνικής Ψυχολογίας, της Κοινωνικής ανθρωπογεωγραφίας. Στοιχεία που εκείνη την εποχή δεν είχαν ακόμη εμφανιστεί στην Ελλάδα.

-Τι είναι, επί της ουσίας, η σκηνοθεσία και τι ο κόσμος πιστεύει πως είναι;

- Μια βαθύτερη γνώση της κοινωνίας την οποία ο σκηνοθέτης μέσα από τη δουλειά του αποδίδει στον κόσμο. Στη Σχολή που πήγα, το πρώτο πράγμα που μάθαμε ήταν ότι δεν είμαστε τίποτα. Οι θεατές είναι πιο έξυπνοι από εμάς και πρέπει να τους σεβόμαστε. Κοινωνική ηθική. Το μότο της σχολής ήταν; Προτιμότερο να χάσεις μια πληροφορία, κάποιο θέμα, παρά να πονέσετε ή να θίξετε κάποιο άνθρωπο. Η σκηνοθεσία δεν είναι το παραμύθι που κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή. Χρειάζεται πάρα πολύ δουλειά. Όπως μας έλεγε ο καθηγητής μας: Αυτοί που είναι να ξεχωρίσουν, θα ξεχωρίσουν. Και εμείς που είμαστε από την Ανατολή, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε, όταν γυρίσουμε στον τόπο μας, ότι αυτά που μάθαμε θα πρέπει να τα τοποθετήσουμε πάνω στο χώρο που θα δουλέψουμε. Στην σχολή αντιμετώπιζαν την εκπαίδευση σοβαρά. Ήμασταν σαν στρατιώτες. Να φανταστεί ότι αν κάναμε 2 απουσίες μας έδιωχναν από τη σχολή. Βέβαια, επειδή η Σχολή μου ήταν πιο πολύ θεωρητική, γι’ αυτό σπούδασα και οπερατέρ - κινηματογράφος. Κι εκεί μας μάθαιναν ότι είμαστε στρατιωτάκια, γιατί η δουλειά μας έπαιζε με τα δευτερόλεπτα. Μας τόνιζαν συνεχώς ότι δεν είμαστε κάτι το ιδιαίτερο, ότι απλά κάνουμε ένα επάγγελμα, και όπως σε κάθε επάγγελμα υπάρχουν οι εκλεκτοί, έτσι και στο δικό μας θα υπάρξουν εκλεκτοί, αλλά όλοι θα πρέπει να ξέρουν να κάνουν καλά τη δουλειά τους, να ξέρουν να επικοινωνούν με τον θεατή. Είναι τέχνη, είναι δουλειά και όχι αυτό το παραμύθι που κυκλοφορεί στην Ελλάδα.

- Μέσα από τη δουλειά σας λοιπόν, διαμορφώνεται την κοινή γνώμη, γι’ αυτό και πρέπει να είστε πολύ προσεκτικοί.

- Γι’ αυτό και στη σχολή διδαχτήκαμε το μάθημα της «Κοινωνικής Ηθικής». Ο δικός μας ρόλος είναι να επιμορφώσεις, να διασκεδάσεις και να επικοινωνήσεις με τον θεατή, αλλά όλα με μέτρο. Θα πρέπει να σεβόμαστε πάρα πολύ τους θεατές. Οι θεατές ότι δεν το καταλαβαίνουν, το αισθάνονται. Δεν μπορούμε να τους κοροϊδέψουμε.

- Επόμενος σταθμός;

- Μόλις τελείωσα τη σχολή έκανα ένα επιμορφωτικό σεμινάριο στη RAI και τότε μου ήρθε η πρόταση από τον καθηγητή μου να μείνω στην Ιταλία. Τότε μπήκε το μεγάλο δίλημμα. Είχα τη μητέρα μου στην Ελλάδα που με περίμενε να γυρίσω πίσω, η σχέση μου εκείνη την εποχή που επίσης ήθελε να γυρίσω πίσω, αλλά το μεγαλύτερο δίλημμα ήταν ότι θα έπρεπε όλα όσα είχα διαβάσει, όλα όσα είχα μάθει για την Ελληνική κουλτούρα, έπρεπε να τα μάθω για την Ιταλική κι αυτό ήταν πολύ δύσκολο, προκειμένου να ήμουν μέσα στο «παιχνίδι». Έτσι είπα: «κάλιο πρώτος στο χωριό, παρά τελευταίος στην πόλη». Γύρισα στην Ελλάδα, προσπάθησα να δουλέψω, δεν τα κατάφερα γιατί ήταν η εποχή της χούντας. Δεν ήθελα να δουλέψω για την χούντα. Μετά από μια μεγάλη περιπέτεια 8 χρόνων κατάφερα να μπω στο «παιχνίδι». Υπήρξα βοηθός σκηνοθέτη για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, κοντά στον Τάκη Κανελλόπουλο στη Θεσσαλονίκη, αλλά και στην Αθήνα κάνοντας και διεύθυνση παραγωγής, καλλιτεχνική επιμέλεια, μεταφράσεις κτλ. Τα έκανα όλα τα της δουλειάς, για να επιβιώσω. Τη δουλειά του σκηνοθέτη, εκείνη την εποχή δεν την εκτιμούσαν. Θεωρούσαν ότι ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να γίνει σκηνοθέτης. Ο κάθε αποτυχημένος επαγγελματικά έφτιαχνε τη δουλειά του σκηνοθέτη. Ταλαιπωρήθηκα πάρα πολύ, είχα όμως ένα αβαντάζ, την υποστήριξη του σπιτιού μου. Έκανα βέβαια τότε, ως νέος, ένα λάθος. Δεν είχα δεχθεί να κάνω κάποιες δουλειές. Τις είχα περιφρονήσει, τις είχα υποτιμήσει. Γι’ αυτό τώρα λέω στους βοηθούς μου: «κάντε το οτιδήποτε». Μετά λοιπόν, έκανα το οτιδήποτε, μόνο που το έκανα όπως έπρεπε να γίνει. Όταν παντρεύτηκα και έκανα την κόρη μου, άλλαξα πλώρη. Όταν είσαι μόνος βολεύεσαι, όταν όμως έχεις υποχρεώσεις, είναι πολύ δύσκολα. Γι’ αυτό και δεν ήθελα να παντρευτώ γρήγορα. Παντρεύτηκα στα 42 μου χρόνια.

- Η πρώτη δουλειά με τη δική σας υπογραφή, πότε έρχεται;

- Το 1974 έκανα ένα ντοκιμαντέρ που λέγεται: «Το φευγιό» αναφέρεται στο τελετουργικό της αναχώρησης των κτιστάδων, που φεύγουν από τη Δυτική Μακεδονία. Γυρίστηκε στον Πεντάλοφο της Κοζάνης. Ήταν διάρκειας 12 λεπτών. Είχε την τύχη να έχω έναν πολύ καλό οπερατέρ, τον Άρη τον Σταύρου. Κι αυτός έκανε για πρώτη φορά τη διεύθυνση της φωτογραφίας. Επειδή ήμουν άγνωστος την εποχή εκείνη στην Ελλάδα, το ντοκιμαντέρ μου έκανε καλή εντύπωση, αλλά με έφαγαν «λάχανο» στο φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Βέβαια αυτό το ντοκιμαντέρ παίχτηκε στο πιο δύσκολο Φεστιβάλ της εποχής, ανά τον κόσμο. Πήρε το βραβείο των «10» και αυτοί οι αλήτες, επειδή ήμουν άγνωστος και επειδή δεν ήθελαν να μπω σφήνα προσπάθησαν να με βγάλουν από το παιχνίδι. Αυτό με αγρίεψε πάρα πολύ.

- Άλλαξαν τα πράγματα στην πορεία;

- Να σας πω, ένοιωθα πιο καλά στην Ιταλία παρά την Αθήνα. Ήμουν πιο ξένος στην Αθήνα και πιο εχθρικός. Υπήρχε μια κλίκα που προσπαθούσε να φρενάρει όποιον δεν τους έκανε τα χατίρια. Το γεγονός ότι ήμουν σπουδαγμένος και είχα άποψη, δεν άρεσε σε πολλούς.

- Τι σας χαρακτηρίζει επαγγελματικά;

- Εγώ είμαι επαγγελματίας. Από όσες δουλειές έκανα, ελάχιστες είναι αυτές που επέλεξα. Να πω βέβαια ότι μου δόθηκε η ευκαιρία να επιλέγω θέματα από μια γκάμα θεμάτων που είχαν επιλεγεί από τον υπεύθυνο. Όταν κάνουμε μια δουλειά, πάντα συμφωνούμε στο τι λέμε, τι κάνουμε και μέχρι που πάμε. Εμείς έχουμε τη δυνατότητα να περάσουμε κρυφά τα μηνύματα που θέλουμε στον θεατή. Δουλεύουμε σε τρία επίπεδα. Το τρίτο επίπεδο είναι το υποσυνείδητο, αυτό που όταν κλείσει ο θεατής την τηλεόραση του λέει; «αυτός ο μπαγάσας κάτι άλλο ήθελε να πει» και αρχίζει να σκέφτεται. Ασχολήθηκα κατά βάσει με το ντοκιμαντέρ, γιατί όταν γύρισα από την Ιταλία, η Ελληνική Κινηματογραφία ήταν «σκοτωμένη». Βέβαια και από την Ιταλία ήμουν ερωτευμένος με το ντοκιμαντέρ και την έρευνα, επηρεασμένος από τη RAI που τον καιρό εκείνο έφτιαχνε τρομερές εκπομπές. Ήταν η καλύτερη τηλεόραση στην Ευρώπη.

- Ποια η σχέση σας με το Φεστιβάλ της Δράμας;

- Για 7-8 χρόνια ήμουν αντιπρόσωπος της Ελληνικής Εταιρείας σκηνοθετών. Η πραγματικότητα είναι ότι όταν κάνω μια δουλειά προσπαθώ να την κάνω όσο καλύτερα γίνεται με λιγότερη δαπάνη. Εδώ όταν ήρθα προσπάθησα να στηρίξω το σινάφι μου, αλλά δεν γουστάρω να πηγαίνω σε γιορτές και πανηγύρια, τις θεωρώ εντελώς παράλογες. Όταν ήρθα εδώ ήδη υπήρχε ένα κατεστημένο. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Τους είπα πως είναι δυνατόν να ξοδεύουμε τόσα χρήματα χωρίς να μένει τίποτα στον τόπο. Προσπάθησα να τους βάλω τρικλοποδιές για να μην κάνουν αρπακτές, αλλά ήμουν μόνος μου.

- Ως αποτέλεσμα πως κρίνετε την ύπαρξη του φεστιβάλ στη Δράμα;

- Για μένα οτιδήποτε γίνεται είναι θετικό. Πρέπει να υπάρχει. Πραγματικά βοηθάει τον τόπο. Δυστυχώς η συμπεριφορά κάποιων ανθρώπων είχε ως αποτέλεσμα η τοπική κοινωνία να μη συμμετέχει. Οι Δραμινοί δεν παρακολουθούν και δεν υπάρχει πραγματική επίδραση. Ωστόσο ο τόπος κερδίζει από το φεστιβάλ με όλα τα λάθη που μπορούν να γίνουν κάθε φορά. Μπορεί να γίνει και καλύτερο. Παίζει σημαντικό ρόλο κάθε φορά ποιος θα είναι κουμανταδόρος, παίζουν ρόλο οι συσχετισμοί, οι πολιτικοί κλπ. Για τους νέους κινηματογραφιστές είναι επίσης κέρδος γιατί τους δίνεται η ευκαιρία να δείξουν τη δουλειά τους.

- Υπάρχει εξέλιξη για τα παιδιά αυτά;

- Η εξέλιξη στην Ελλάδα είναι ένα παραμύθι. Αν δεν έχεις ανθρώπους να σε προωθήσουν, να σε βοηθήσουν, μπορεί να χαθείς. Είχαμε παραδείγματα παιδιών που ήταν άξια, που έκαναν παρά πολύ ωραίες δουλειές, εξαφανίστηκαν γιατί δεν είχαν τη δυνατότητα να συνεχίσουν.

- Δεν ξοδεύονται πάρα πολλά χρήματα, για να προβάλλονται απλώς δουλειές;

- Όχι, τα χρήματα που ξοδεύονται στην πραγματικότητα είναι λίγα. Ο ντόρος που γίνεται γύρω από τη Δράμα είναι πολύ μεγάλος, απλά δεν γίνεται σωστή εκμετάλλευση. Τα παιδιά βγαίνουν κερδισμένα, τους δίνεται η ευκαιρία να δείξουν τη δουλειά τους, να κάνουν επαφές, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα.

- Ποιές αλλαγές πρέπει να επέλθουν κατά την άποψη σας;

- Να γίνει προσπάθεια στο να γίνει ο κόσμος πιο συμμετοχικός, να πλησιάσει το φεστιβάλ ακόμη περισσότερο τα παιδιά, να προπαγανδιστεί και να προβληθεί ακόμη περισσότερο ο τόπος μας, να εξευρεθούν νέοι οικονομικοί πόροι, να γίνει το φεστιβάλ της Δράμας γέφυρα με τη Νότια Ευρώπη. Να γίνει ένα ευρωπαϊκό φεστιβάλ στη Δράμα και μεγάλου μήκους ακόμη, αλλά αυτό θέλει και λεφτά και χρόνο.

- Ποιά τα όνειρα σας για το μέλλον;

- Είμαι 40 χρόνια στο χώρο και κατάφερα να κάνω μια μόνο σειρά όπως την ήθελα, γιατί ήμουν εγώ ο παραγωγός (Δια χειρός). Έχω μια εκκρεμότητα με τον εαυτό μου. Είναι δύο πράγματα που θέλω να κάνω. Μια σειρά με τον τίτλο: «Μαμά είμαι καλά, μπαμπά στείλε λεφτά» και αναφέρεται στα περιφερειακά πανεπιστήμια και είναι μια νότα πληροφορίας για τους νέους και τους γονείς τους, που πάνε να σπουδάσουν σε περιφερειακά πανεπιστήμια. Ένας οπτικός οδηγός για τους νέους φοιτητές και των οικογενειών τους. Δεύτερος στόχος μου μια δουλειά που θα έχει ως θέμα την προβολή της Ελλάδας μέσα από τις δουλειές των συλλεκτών. Μια ανασύνθεση ιστορική, οικονομική, ερωτική, κοινωνική και έτσι παρουσιάζεις και καταγράφεις την Ελλάδα. Τρίτος στόχος μου είναι να αξιωθώ να κάνω μια δουλειά που έχω στο μυαλό μου από το 1970 με τον τίτλο; «κορίτσια μετανοείτε» Είκοσι ιστορίες γυναικών, σε είκοσι διαφορετικούς χώρους. Οι κλασικές όμορφες γυναίκες που πάντα έχουν κάποιον στη ζωή τους, μετά πηγαίνουν σε κάποιον άλλο και πάντα είναι ξεγελασμένες και αδικημένες, αλλά δεν υπήρξαν ούτε το ένα ούτε το άλλο, απλά τους αρέσει η αλλαγή.


Σχόλια (13)

Ταρνανας Στεργιος - Σάββατο 18 Ιουνίου 2016 στις 00:50
Αρη να εισαι καλα ειμαι απο τον πενταλοφο και με τον συλλογο το 1996 επικοινωνισαμε και ξαναμονταρισες το ΦΕΥΓΙΟ το οπιο ευτιχος ειχε κρατησει τα πλανα ο συνεργατις σου υπ. φωτογραφιας το 1974 ηταν για το πρωτο βραβειο αλλα ...ευχαριστουμε να εισαι καλα

Ευαγγελια - Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2015 στις 21:31
Βγηκε απο το λεωφορειο και γω τον καρτερουσα στον σταθμο για να τον φιλοξενησω στο σπιτι μου. Βραδιασαμε στους δρομους κουβεντιαζοντας.Ετσι γνωρισα τον Αρη κι ειπα εχω τυχη

Ευη Χατζηνακου - Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2015 στις 13:59
Περιμένουμε με ανυπομονησία να πραγματοποιηθούν τα όνειρα σας Κύριε Άρη μου!! Σας θαυμάζουμε και σας αγαπάμε !

Μαρία Καραϊσκάκη - Τρίτη 7 Ιουλίου 2015 στις 10:58
θείε είμαστε όλοι περήφανοι για τα κατορθώματα σου και αμα δεν καταλαβες ποια είμαι . Είμαι του αδερφού σου του Αντώνη η κορη !!!!!!

Μαρία Καραϊσκάκη - Δευτέρα 22 Ιουνίου 2015 στις 14:54
Θειε ειμαι ανίψια σου να σε καλα εσυ και η οικογένεια σού

Βυρων Καραισκακης - Σάββατο 2 Αυγούστου 2014 στις 13:44
Καλησπερα θειε και ας περασαν τοσα χρονια θα ηθελα να σε δω!Ευχομαι να εισαι καλα εσυ και η οικογενεια σου.

Γιάννης Φαφούτης Λϊμνη Ευβοίας - Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2012 στις 18:01
Εστω και ετεροχρονισμένα μια και διάβασα μόλις σήμερα τη συνέντευξη να πω και εγώ δυό κουβέντες για τον Αρη. Ο Αρης είναι ψυχάρα,είναι ακριβώς όπως τα λέει.Καθαρές κουβέντες. Δίνει χέρι βοηθείας αν διαπιστώσει οτι αυτός που είναι απέναντί του είναι ειλικρινής και έχει διάθεση για μάθηση και πρόοδο.Δεν μου αρνήθηκε ποτέ να με βοηθήσει όσες φορές και να του τηλεφώνησα ή βρεθήκαμε στο χωριό μου τη Λίμνη της Εύβοιας. Αρη νάσαι καλά. Σ ευχαριστώ από καρδιάς. Γιάννης Φαφούτης Φωτογράφος- Ερευνητής και εκκολαπτόμενος σκηνοθέτης

για φαντασου STEEV MACKOYIN - Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου 2012 στις 19:31
ANΤΡΑ ΜΟΥ ΟΜΟΡΦΕ,ΑΝ ΣΟΥ ΛΕΙ ΤΙΠΟΤΑ Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟς ΤΟΥ ΜΑΚΚΟΥΗΝ,ΑΝ ΘΥΜΑΣΑΙ ΑΝ ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΣΕ ΕΓΚΑΤΡΛΕΙΨΕ Η ΜΝΗΜΗ, ΔΩΣΜΟΥ ΣΤΙΓΜΑ ΕΠΑΦΗς ΣΟΥ ΣΤΕΛΝΩ ΤΟ E-MAIL JUDAS.ISKAR@GMAIL.COM

Σάκης - Σάββατο 27 Αυγούστου 2011 στις 01:49
Άρη αυτή η πόλη με διώχνει. Δεν αντέχεται!

Filica Amarantidu - Πέμπτη 18 Αυγούστου 2011 στις 05:31
Lieber Aris, Ich wuensche Dir,das Deine Traume und Wuensche in Erfuelung gehen. In Liebe Filica.

Χριστίνα Καραϊσκάκη - Σάββατο 6 Αυγούστου 2011 στις 02:13
Μπαμπά, είμαι καλά!!!!! ...ΠΡΟΣΩ ΟΛΟΤΑΧΩΣ!!!!;)

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ - Σάββατο 30 Ιουλίου 2011 στις 04:38
εξαιρετικος σκηνοθετης σημαντικος δραμινος πολιτης

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ - Σάββατο 30 Ιουλίου 2011 στις 04:38
εξαιρετικος σκηνοθετης σημαντικος δραμινος πολιτης

Αφήστε το σχόλιό σας