Αρχική Σελίδα

Ψίθυροι | Εκδόσεις Περιοδικών - Εφημερίδων | Ηπείρου 2, 66100 Δράμα | Τηλ: 25210 36 700 | info@psithiri.gr

ΘΕΜΑΤΑ & ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ


Μάριος Σαμδάνης

Αυτοδίδακτος Μουσικός / Τραγουδιστής - Δικηγόρος

Ήταν 12 ετών όταν σε ένα κατάστημα, στην οδό Βενιζέλου, είδε μια πανέμορφη ηλεκτρική κιθάρα …έπρεπε να γίνει δική του κι ας μην είχε παίξει ποτέ του κιθάρα. Την αγόρασε με καλαντοεισπράξεις!

Δεν έχει καθίσει ούτε λεπτό με δάσκαλο, με κάποιον να του δείξει έστω μια νότα στο πεντάγραμμο. «Όλα είναι αφτί, νους και καρδιά» τονίζει.

Αγαπά αφενός τη μουσική και το τραγούδι όταν με αυτό αγγίζει μια μερίδα ανθρώπων (έστω και έναν…) και αφετέρου τη δικηγορία όταν πραγματικά βοηθάει κόσμο, που χωρίς τη συνδρομή του, ίσως να ΄ταν και χειρότερα τα πράγματα στη ζωή του.

Ο Μάριος Σαμδάνης έχει πολυάριθμους φίλους που τον ακολουθούν στις παραστάσεις που δίνει και νοιώθει μεγάλη τύχη που κάποιοι έχουν μάθει καλλιτέχνες και τραγούδια μέσα από τις δικές του ερμηνείες.

 

- Έχετε σπουδάσει νομική, είστε αυτοδίδακτος στη μουσική και ασχολείστε και με τα δύο επαγγελματικά. Ασυνήθιστος συνδυασμός.

- Ακριβής η ενημέρωση σου φίλε Βαγγέλη... ναι έχω τελειώσει Νομική στη Θεσσαλονίκη και ασκώ το επάγγελμα του δικηγόρου. Μια Ιστορία που άρχισε απροσδόκητα και χωρίς να το καλοκαταλάβω από τις σπουδές μου στην Ιταλία. Σχεδόν το ίδιο συνέβη και με τη μουσική. Δεν κατάλαβα πότε έγινα όλα αυτά, οι μπάντες, οι συναυλίες, οι εκδρομές, τα μαγαζιά. Είμαι άνθρωπος που αφήνω τα πράγματα να κυλήσουν μόνα τους και να δείξουν το δρόμο. Δεν έχω καθίσει ούτε λεπτό με δάσκαλο, με κάποιον να μου δείξει έστω μια νότα στο πεντάγραμμο. Όλα είναι αφτί, νους και καρδιά!

 

- Ποιό από τα δύο αγαπάτε περισσότερο;

- Φόρες εκδικούνται και τα δυο με τον τρόπο τους! Αφενός η μουσική και το τραγούδι όταν με αυτό αγγίζεις μια μερίδα ανθρώπων (έστω και έναν…) και αφετέρου από τη δικηγορία όταν πραγματικά βοηθάς κόσμο, που χωρίς τη συνδρομή σου, ίσως να ΄ταν και χειρότερα τα πράγματα στη ζωή του.

 

- Πότε ανακαλύψατε ότι έχετε ταλέντο στο τραγούδι και την κιθάρα;

- Μόλις κατάλαβα ότι ήταν ο πιο ολοκληρωμένος τρόπος να μεταλλαχτεί κάποιος σε πομπό και δέκτη συναισθημάτων. Πρέπει να ήμουν 10 ετών.

- Γιατί επιλέξατε την κιθάρα;

- Θαρρώ ότι δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Δεν γνώριζα τον λόγο. Ήμουν 12-13 ετών όταν σε ένα κατάστημα, στην οδό Βενιζέλου, έβλεπα μια μαύρη πανέμορφη ηλεκτρική κιθάρα. Χωρίς να έχω παίξει ποτέ. Αυτό ήταν! Έπρεπε να γίνει δική μου! Την αγόρασα με καλαντοεισπράξεις! Έτσι είμαι και τώρα 20 χρόνια μετά …παρορμητικός!

 

-  Τι είναι για εσάς το ταλέντο στη μουσική;

- Το χειρότερο που μπορεί να συμβαίνει σε ένα «μουσικό» είναι να έχει ταλέντο και να μην μπορεί να το μεταδώσει. Επομένως για μένα είναι τέχνη η μεταδοτικότητα!

 

- Έτσι είχατε ονειρευτεί τη ζωή σας;

- Ο καθένας μας γνωρίζει πολύ καλά τι κάνει ο χρόνος μέσα του. Εγώ ακόμη τον γνωρίζω και δεν μπορώ να επεκταθώ σε όνειρα και φαντασιώσεις.

 

- Σε ποιο είδος θα κατατάσσατε την μουσική που παρουσιάζεται στις παραστάσεις σας;

- Υπάρχει μεγάλη διχογνωμία στην κατηγοριοποίηση μιας μουσικής. Νομίζω στην πάροδο των χρόνων έχουν πτωχεύσει οι ταυτότητες. Εγώ απλά το λέω καλό τραγούδι. Αυτό παίζω και τίποτε άλλο.

Μπορεί να περνάει μέσα από τον Άκη Πάνου και τον Στέλιο Καζαντζίδη και να καταλήγει μέχρι τον Σωκράτη Μάλαμα, τις «Τρύπες» του Γιάννη Αγγελάκα και τη Νατάσα Μποφίλιου.

Ασχολούμαι με το «μουσιακό» τραγούδι. Με αυτό που μένει. Όχι με το αναλώσιμο.

 

- Πώς και επιλέξατε να ασχοληθείτε με αυτό το είδος μουσικής;

- Κυρίως νομίζω ο στοίχος ήταν αυτό που με τράβηξε. Ήταν μονόδρομος για εμένα. Ένα κάλεσμα κάποιου στίχου που με τη σειρά μου θα ήθελα κι εγώ να τον εξομολογηθώ κάπου.

 

- Υπάρχουν ορισμένοι προνομιούχοι άνθρωποι που ασχολούνται με την τέχνη και άλλοι που δεν απολαμβάνουν αυτό το προνόμιο; Σε τι διαφέρει ο καλλιτέχνης από τον κοινό άνθρωπο;

- Ξέρεις Βαγγέλη, όλα τα θεωρώ τέχνη. Ακόμη και τη γιαγιά μου που ζυμώνει προσφορά για την κυριακάτικη λειτουργία θεωρώ ότι ασκεί μια τέχνη. Εσύ που τόσα χρόνια κάθεσαι με τις ώρες να προγραμματίσεις και να σχεδιάσεις το περιοδικό το θεωρώ τέχνη. Το προνόμιο αυτών των ανθρώπων (έτσι το ονομάζω εγώ) είναι η θυσία που κάνει κάποιος να κοινωνήσει τα αποτελέσματα του ψυχισμού του με κάθε κόστος.

 

- Γιατί πολλές φορές το κοινό επιλέγει να ακούσει αυτόν που δεν έχει ταλέντο; Γιατί, δηλαδή, δεν διαλέγουμε το μεγάλο ταλέντο αλλά τον λιγότερο σημαντικό;

- Το κοινό θα έπρεπε να αντιληφτεί το ρόλο του ως συμπρωταγωνιστής με το καλλιτέχνη, σίγουρα όχι στον ίδιο βαθμό, και να έχει κριτική σκέψη σε αυτό που ακούει και αναπαράγει. Να μη πετάει εύκολα τη μπάλα στη εξέδρα. Άλλωστε το κοινό είναι κάτω από την εξέδρα και …κάτω είναι οι πολλοί!

 

- Πολλοί πιστεύουν πως οι καλλιτέχνες δεν γίνεται να μην είναι εγωιστές. Συμμερίζεστε αυτή την άποψη;

- Το προσωπικό μου συμπέρασμα είναι ότι οι καλλιτέχνες έχουν πολύ αγάπη μέσα τους, τόση που μπορεί να αγαπήσουν το εγώ του άλλου περισσότερο από το δικό τους.

 

- Πιστεύετε ότι έχετε καλή ή ωραία φωνή;

- Όσο έχω φωνή θα ακούγομαι. Αυτό πιστεύω.

 

- Πώς καταφέρνει ένας άνθρωπος να βάλει τα συναισθήματά του μέσα στη φωνή του;

- Μα με το να τα νοιώσει πρωτίστως.

 

- Έχετε νιώσει ποτέ φόβο πάνω στη σκηνή;

- Έχω παρατήσει και σκηνή από το φόβο μου!

 

- Έχετε «πιάσει» ποτέ τον εαυτό σας πάνω στη σκηνή να προσπαθεί να γίνει αυτό που περιμένουν οι άλλοι;

- Δεν θα ήθελα ποτέ να γίνω το τραντσιστοράκι που παίζει στη γωνία και κάποιος απλά αλλάζει σταθμούς. Είναι μεγάλο φιάσκο ο όρος «διασκέδαση». Πρέπει να έχεις πίστη συνέπεια και διάρκεια σε αυτό που κάνεις. Νοιώθω μεγάλη τύχη που κάποιοι έχουν μάθει καλλιτέχνες και τραγούδια μέσα από τις δικές μου ερμηνείες.

 

- Τι είναι αυτό που σας κάνει να νιώθετε στο μάξιμουμ επάνω στη σκηνή;

- Όταν έστω και ένας αντιλαμβάνεται το μήνυμα του τραγουδιού που κοινωνείτε εκείνη την ώρα ή και το αντίστροφο, να διηγηθώ μια ιστορία κάποιου ή κάποιας μέσα από ένα τραγούδι μου. Η ταύτιση και η ευθυγράμμιση των βλεμμάτων και των συναισθημάτων είναι το απόλυτο κέρδος μου, κι ας παίζω απαίσια πράγματα.

 

- Πλέον με τις νέες τεχνολογίες η δημιουργία μια μουσικής παραγωγής είναι ευκολότερη από ποτέ. Έχετε σκεφτεί να κάνετε μια δική σας δουλειά;

- Πραγματικά είμαι πολύ πίσω στο κομμάτι της τεχνολογίας. Μόλις πέρυσι πηρά κινητό με κάμερα …χα χα χα! Παραμένω απείθαρχος και σε αυτό. Υπάρχουν όμως τραγούδια μου που δεν νοιώθω ακόμη έτοιμος ότι θέλω να τα πω. Ένα από αυτά όμως κάνει τον δρόμο του και σύντομα θα έχουμε απάντηση. Ο τίτλος του είναι «Η πόλη να μυρίζει γιασεμί».

 

- Τι είναι αυτό που κάνει ορισμένες δημιουργίες να αντέχουν στον χρόνο;

- Τα τραγούδια που δεν έχουν ως αυτοσκοπό να γίνουν αρεστά αποκτούν το δικό τους χρώμα και αντέχουν. Είναι αυτά που μιλούν για την καθημερινότητα του κόσμου. Σκέψου εντελώς τυχαία… «Για ένα κομμάτι ψωμί…» 1985.

 

- Τελικώς για έναν τραγουδιστή σημαντικότερο ρόλο παίζει η προσωπικότητα ή η φωνή του για να κερδίσει τη μάχη με τον χρόνο;

- Υπάρχουν τα πρόσωπα και τα τραγούδια. Καλό θα είναι να ξεχωρίζουν τα δύο. Δεν μπορώ να τα συγκρίνω με μια μεζούρα. Εμείς συνεχίζουμε να παίζουμε κι κόσμος να έρχεται να μας ακούει.

 

- Ένα τραγούδι το κάνει καλό ο στίχος ή η μουσική;

- Είναι δύο ξεχωριστές τέχνες κι ας είναι δομημένες στη συνείδηση του κόσμου σαν κάτι ενιαίο. Γι’ αυτό άλλωστε μπορούν και έχουν και μια αυτοτελή ύπαρξη αν θέλεις. Το τραγούδι όμως αφηγείται στίχους. Το καλό ή όχι κρίνεται στη διάρκεια του.

 

-  Έχετε εμμονές;

- Ναι. Πολλές φορές συλλαμβάνω τον εαυτό μου ανήμπορο να διώξει μια σκέψη, μια ιδέα, μια εικόνα. Κι όσο προσπαθώ να τις διώξω τόσο έμμονες γίνονται μέσα μου. Οι εμμονές μου μπορεί να έχουν να κάνουν άλλοτε με πρόσωπα κι άλλοτε με συμπεριφορές που συνήθως καταλήγουν μέσα μου σε δυσάρεστα αποτελέσματα.

- Υπάρχει κάτι το οποίο φοβάστε στη ζωή σας;

- Λίγο περισσότερο παραπάνω το θάνατο απ΄ όσο του αξίζει.

 

- Οι επιρροές ή οι επιλογές είναι πιο σημαντικές στη ζωή;

- Οι επιλογές είναι αυτές που στο αποτέλεσμα τους καταλαβαίνεις αν είναι επιρροή ή όχι. Κάθε που αποτυχαίνει μια επιλογή μου το χαίρομαι με τη καρδιά μου! Διαφορετικά εκνευρίζομαι με τον επηρεασμένο μου εαυτό.

 

- Υπάρχουν φωνές που αγαπάτε ή ζηλεύετε;

- Ζήλεια δε γνωρίζω. Αγαπώ το μέταλλο και την έκταση της Ελένης Βιτάλη και της Δήμητρας Γαλάνη. Υποφέρω με το μπάσο του Δημήτρη Ζερβουδάκη και το Χρώμα του Γιάννη Χαρούλη. Λατρεύω τα αμανεδιάρικα γυρίσματα και το λίκνο του Νίκου Παπάζογλου.

 

- Αν είχατε τη δυνατότητα, ποιον συνθέτη θα θέλατε να συναντήσετε;

- Έχω συναντηθεί πολλές φορές μέχρι σήμερα με το Σωκράτη Μάλαμα. Την πρώτη φορά το συνάντησα στο αμφιθέατρο των Μουδανιών το καλοκαίρι του 2002 όταν δεν ήξερα τίποτε γι’ αυτόν. Μας βρήκε το ξημέρωμα σ’ ένα μπαρ δίπλα από την παραλία με μια κιθάρα να ακούω τους στοίχους «Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την αυγή», «Φέρνει η νύχτα το πρωί κι ήλιος πάει να φανεί, κι όποιος κοιμάται μοναχός, κάνει πως δεν τον νοιάζει...»

 

- Τι θα θέλατε να κάνετε μαζί τους αν μπορούσατε;

- Το ίδιο, μου αρκεί!

 

- Αν σου ζητούσα να μου αναφέρεις πέντε ανθρώπους από το χώρο της μουσικής που εκτιμάς, ποιοι θα ήταν αυτοί;

- Νίκος Παπάζογλου, Σωκράτης Μάλαμας, Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Παύλος Σιδηρόπουλος και τα «Διάφανα Κρίνα».

 

 

 

Αφήστε το σχόλιό σας