Αρχική Σελίδα

Ψίθυροι | Εκδόσεις Περιοδικών - Εφημερίδων | Ηπείρου 2, 66100 Δράμα | Τηλ: 25210 36 700 | info@psithiri.gr


Με την Πένα μου...

1 σχόλιο

Γράφει η Ρένα Τριανταφυλλίδου

 

Να ξαναγίνουμε φτωχοί… Να δοκιμάσετε χωρίς εμένα!

Έχει ενδιαφέρον στις μέρες που διανύουμε, οικονομικής και κοινωνικής ύφεσης, να δούμε με τα μάτια του συγγραφέα Γ. Ξανθούλη και μιας ελληνίδας μάνας που αγωνίστηκε έντιμα και όπως αναφέρει δεν χρωστά σε κανέναν τίποτα. Να δούμε τις δυο όψης του Νομίσματος μέσα από μια διαφορετική θεώρηση. Τη διάσταση απόψεων που υπάρχει, μια διάσταση που ξεπηδά από τα διαφορετικά βιώματα, τις διαφορετικές καταβολές μας υπενθυμίζει ότι δυο άνθρωποι μπορεί να κοιτούν το ίδιο πράγμα και να βλέπουν δύο διαφορετικά πράγματα. Κι αυτό πρέπει να μάθουμε να το σεβόμαστε…

Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα.

Ο συγγραφέας Γ. Ξανθούλης μέσα την καυστική του πένα, εξιδανικεύει το χθες και αφορίζει το σήμερα,  λέγοντας μεταξύ άλλων ότι θα πρέπει να ξαναγίνουμε φτωχοί, όχι απλά γιατί μας αξίζει ως τιμωρία για την ασύδοτη ζωή που ζήσαμε, αλλά γιατί εκεί στο χθες και η πείνα μας ακόμη ήταν ωραία, μέσα στους κανόνες του ήθους και της ηθικής που κυριαρχούσαν, ενώ σήμερα έχουν χαθεί. Σας παραθέτω χαρακτηριστικά αποσπάσματα του άρθρου του: « Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα. Όπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία. Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες.  Να απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Να επανακτήσου με το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βέργες κι ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης ανέχειας ... Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών. Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ' τον Μεγαλέξανδρο, από τον Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ' τον... Αλκιβιάδη, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τριτοκοσμικούς. Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών.

Να δοκιμάσετε χωρίς εμένα!

Στα παραπάνω απαντά θιγόμενη και διαμαρτυρόμενη μια σύγχρονη Ελληνίδα, η οποία δεν αποζητά το χθες, αλλά το αύριο, έχοντας στις αποσκευές αρχές και αξίες, κληρονομιά των προγόνων της. Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Να ξαναγίνετε φτωχοί χωρίς εμένα.  Η δική μου γιαγιά ήρθε από απέναντι μόνο με το φουστάνι που φόραγε και κατάφερε δουλεύοντας σκληρά να μεγαλώσει τα παιδιά της, να προκόψει (έτσι το λέγαμε τότε) να δει τα εγγόνια της να σπουδάζουν. Εμένα δεν μου άρεσε η λάσπη που κολλούσε στα παπούτσια  μου. Μου άρεσαν οι πικροδάφνες στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου, η μυρωδιά στα Αναφιώτικα, οι νεραντζιές στη Πανεπιστημίου, η θέα της Ακρόπολης από τη Πατησίων. Τίμια ήμουν ανέκαθεν και το ίδιο έμαθα και στο παιδί μου.  Δουλεύω από την ημέρα που τελείωσα το λύκειο. Δούλευα και σπούδαζα χωρίς φοιτητική άδεια γιατί ο τότε διευθυντής μου έλεγε το αμίμητο «Δεσποινίς μου πρέπει να διαλέξετε ή φοιτήτρια θα είστε ή εργαζόμενη».  Και διάλεξα και τα δύο. Και τα κατάφερα και στα δύο. Ναι λοιπόν δουλεύω 10 ώρες την ημέρα επί 24 συναπτά έτη και κάποια στιγμή τα κατάφερα και έβγαλα λεφτά.  Πρέπει να ντρέπομαι;  Ούτε επιδοτήσεις για ανύπαρκτες καλλιέργειες πήρα ποτέ, ούτε καμία απευθείας ανάθεση,  ούτε σε επιτροπή ή Δ.Σ. ή οργανισμό του δημοσίου ήμουν μέλος, ούτε προαγωγή πήρα μετά από τηλέφωνο πολιτικού προσώπου.  Ότι έκανα το έκανα μόνη μου. Και δεν θέλω να ξαναβρώ παλιούς εχθρούς, θέλω μόνο νέους φίλους και συμμάχους για να πραγματοποιήσουμε το όνειρο μιας δίκαιης, αξιοκρατικής και προοδευτικής  κοινωνίας.  Δεν θέλω καμιά νοσοκόμα να «συρθεί» στο σπίτι μου όταν αρρωστήσω.  Θέλω να υπάρχει ένα σύστημα υγείας που θα με περιθάλψει.  Αυτό πληρώνω άλλωστε με το μισό του εισοδήματός μου.  Δεν πληρώνω για να τρώνε τα λαμόγια των νοσοκομείων και οι φαρμακευτικές εταιρείες. Και δεν θέλω να ράβω μόνη μου τα ρούχα μου, γιατί δεν προλαβαίνω και γιατί δεν καταλαβαίνω το λόγο που πρέπει να σπρώξω στην ανεργία μια μοδίστρα. Και δεν θέλω στη βεράντα μου να φυτέψω ζαρζαβατικά ( στο ρετιρέ του ο κος Ξανθούλης ας το κάνει ), μου αρέσουν οι γαζίες μου και οι μυρτιές μου και οι δάφνες μου.  Και μου αρέσει και ο μανάβης της γειτονιάς μου.  Και μάλιστα πολύ. Και φυσικά δεν θέλω να χρησιμοποιήσω βέργες για να σωφρονίσω τη κόρη μου. Η κόρη μου με κάνει περήφανη και μου δίνει τη δυνατότητα να ονειρεύομαι μια καλύτερη πατρίδα. Και ναι προερχόμαστε από το Μεγαλέξανδρο, το Μιλτιάδη, τον Αριστείδη, τον Αλκιβιάδη. Αλλά και από τον Πλάτωνα και τον Επίκουρο.  Το Σοφοκλή και τον Αριστοφάνη.  Και ελπίζω να μην ξαναζήσουμε στην Ελλάδα εποχές που σε μπαγλάρωναν για ψύλλου πήδημα. Και ναι μου αρέσει το ελαιόλαδο, η κορινθιακή σταφίδα, ο χαλβάς φαρσάλων, τα εσπεριδοειδή, οι σαρδέλες και τα ραδίκια.  Η φτώχεια όμως όχι.  Δεν θα πάρω.Να δοκιμάσετε χωρίς εμένα!

 

 


Σχόλια (1)

Νικολόπουλος Γιάννης - Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011 στις 17:15
Στην αντιπαράθεση των δύο αναφερόμενων προσώπων και οι δύο έχουν ΄περισσότερο ή λιγότερο δίκαιο. Ακόμα και αν δεν επιστρέψουμε στην καταστροφική δραχμή, με το αβάσταχτο χρέος, με την έλλειψη χρημάτων για πληρωμή μισθών και ημερομισθίων, με το υπερφορτωμένο δημόσιο, και με την παράδοξη νοοτροπία μας, βέβαια πρέπει να κόψουμε πολλά και να επιστρέψουμε χαμηλά και από την αρχή με ό,τι μας προσφέρει η μικρή μερίδα της κληρονομιάς στο χωριό μας και με ότι δήποτε είδη διατροφής μας προσφέρεται από τους μικρούς αγρούς. Δεν νοείται να πλάθουμε όνειρα, χωρίς λεφτά και χωρίς συναίνεση και αλληλοσεβασμό στους απλοϊκούς μας ανθρώπους και πλημμηρίζουμε τις καφετέριες "τεμπελιάζοντας" και να εκμεταλλεύομαστε φτωχούς, εξαρτημένους των γειτονικών χωρών με 18 Ευρώ ημερομίσθιο . Νάστε καλά ΧΧΧ Νικολόπουλος Γιάννης

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ