Αρχική Σελίδα

Ψίθυροι | Εκδόσεις Περιοδικών - Εφημερίδων | Ηπείρου 2, 66100 Δράμα | Τηλ: 25210 36 700 | info@psithiri.gr


Με την Πένα μου...

Γράφει η Ρένα Τριανταφυλλίδου

 

Γενική απεργία την Τετάρτη που μας πέρασε και η συμμετοχή του κόσμου μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά. Ωστόσο, ακόμη κι αυτοί που συμμετείχαν δεν πιστεύουν ότι μπορεί να αλλάξει κάτι. Πιστεύουν ότι όλα είναι δρομολογημένα και μη ανατρέψιμα. Εξάλλου, η πλύση εγκεφάλου που μας έγινε τα τελευταία δύο χρόνια, περί δήθεν σωτηρίας της χώρας μας και αναγκαίων μέτρων για την αποφυγή της ολοκληρωτικής καταστροφής, λειτούργησε θετικά. Ο κόσμος αν και μουρμουρίζει, δεν ξεσηκώνεται, δεν αντιδρά, φοβούμενος τα χειρότερα. Η προπαγάνδα που καλά στήθηκε από τους εξουσιαστές του χρήματος είναι καλοστημένη, καλοδουλεμένη χρόνια τώρα και τα όποια καλέσματα, για αντίδραση του κόσμου, πέφτουν στον καιάδα.

Απεργία λοιπόν την Τετάρτη. Φορολογικό, συνταξιοδοτικό, αναπτυξιακός νόμος, συρρίκνωση του κράτους, πρόνοια, υγεία και δεκάδες άλλα θέματα στο στόχαστρο, για τη δήθεν σωτηρία της χώρας. Δήθεν γιατί όπως και να έχει, η χώρα μας είναι πολύ πλούσια και δεν μπορεί καμία δύναμη να την πτωχεύσει, ακόμη και οι επιτήδειοι κλέφτες πολιτικοί και πολίτες, δεν μπορούν να την πτωχεύσουν. Προς τι λοιπόν όλα αυτά, θα αναρωτηθεί κανείς. Απλά γιατί εμείς οι οξύθυμοι, παρορμητικοί και απείθαρχοι Έλληνες, που χώνουμε παντού τη μύτη μας, που τα ξέρουμε όλα, που μας αρέσει η άνετη ζωή χωρίς θυσίες, έπρεπε με κάποιο τρόπο να ελεγχθούμε να υποταχθούμε, προκειμένου οι εξουσιαστές ή αν θέλετε η νέα τάξη πραγμάτων, να μπορεί με την ησυχία της, αλλά και με περισσή ευκολία και πολλαπλασιαστικό κέρδος , να ελέγξουν τον πλούτο αυτής της χώρας. Και εμείς, οι υποταγμένοι, οι φοβισμένοι πλέον Έλληνες ,να τους δουλεύουμε να τους υπηρετούμε για ένα κομμάτι ψωμί. Μετανάστες στην ίδια τη χώρα μας.  Περισσότερο «Αλβανοί» και από τους Αλβανούς.

Γιατί ενώ όλοι γνωρίζουν ότι μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη και μέσω αυτής αποπληρωμή των όσων κακώς δανειστήκαμε όλα αυτά τα χρόνια, μιας και μπορούσαμε να έχουμε μια ανθηρή οικονομία μέσω μιας σωστής διαχείρισης τους δικού μας πλούτου, δεν κάνουν τίποτα για την ανάπτυξη αυτή;  Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός εκείνος που θα προσελκύσει τους επενδυτές; Μήπως περιμένουν να κατέβουν κι άλλο οι μισθοί και μετά να την επικαλεστούν; Μάλλον το «μήπως» περιττεύει, καθώς πλέον είναι φανερό σε όλους ότι αυτός είναι ο στόχος. Θα μου πείτε τώρα τι κάνουν οι πολιτικοί μας; Εκτιμώ ότι αν μπορούσαν να κάνουν κάτι θα το έκαναν! Δυστυχώς κι αυτούς τους έχουν τυλίξει σε μια κόλλα χαρτί και τους φουρνίζουν στο όνομα της ματαιοδοξίας τους. Πως αλλιώς να δικαιολογήσεις το πάθος με το οποίο κάποιοι παλεύουν για να αποκτήσουν τον τίτλο του βουλευτή ή του πρωθυπουργού; Τα περί προσφοράς και τα τοιαύτα αποτελούν πλέον κακόγουστο παραμύθι μιας άλλης εποχής.

Σύνταξη λοιπόν στα 67 έτη. Κανένα πρόβλημα αν μας προμηθεύσουν και το χαπάκι της νεότητας. Εκτός κι αν στόχος της κυβέρνησης ή της τρόικας είναι να μη δώσουν ποτέ σύνταξη καθώς κατανοούν ότι είναι αδύνατο να επιζήσουμε πάνω από τα 70 με τις υπάρχουσες συνθήκες.  Να πως λοιπόν τα ταμία σε βάθος 50ετίας θα αποκτήσουν ρευστότητα! Για γέλια και για κλάματα είμαστε συνάμα.

Πολύ απλά ερωτώ  τα φωτισμένα αυτά μυαλά; Ας υποθέσουμε ότι το επάγγελμα μου είναι πωλήτρια σε κάποιο κατάστημα, πιστεύουν ότι μέχρι τα 67 μου χρόνια θα με κρατά υπάλληλο το αφεντικό και δεν θα επιλέξει να έχει να προσλάβει στη θέση μου ένα νεώτερο πρόσωπο; Ας υποθέσουμε ότι οι φίλοι μας, αυτοί που μεριμνούν σήμερα για το καλό μας και φυσικά για τον πολλαπλασιασμό των δικών τους κερδών, αν έρθουν στη χώρα μας και πάνε σε κάποιο παραλιακό μαγαζί για να φάνε ή σε μια μπουάτ για να διασκεδάσουν, θα ήθελαν να τους σερβίρει ένας 65αρης ή μια νεαρή κοπέλα με πλούσιο μπούστο; Ας μη συνεχίσω τα παραδείγματα γιατί με πιάνει απελπισία. Να εργαστούμε ως λαός αν μπορούμε και μέχρι τα 70 μας, θα υπάρχουν όμως δουλειές για να δουλέψουμε;  Σ’ αυτό το ερώτημα γιατί δεν μας απαντά κανείς;

Από την άλλη με τη συνεχή φορολογία στα καταστήματα, ποιος θα προσλάβει όλο αυτόν τον κόσμο; Το ένα μετά το άλλο κλείνουν και ο εμπορικός κόσμος βρίσκεται σε χειρότερη μοίρα απ’ αυτήν του πρώην εργαζόμενου, γιατί χρωστά υπέρογκα ποσά σε τράπεζες και δημόσιο. Για τον άνεργο του ιδιωτικού τομέα υπάρχει μια υποτυπώδης μέριμνα τουλάχιστον στον τομέα της υγείας, αλλά και μια ελάχιστη αμοιβή  ως αποζημίωση ανεργίας για κάποιο διάστημα. Για τον καταστηματάρχη που έκλεισε την επιχείρηση του δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Κανένας νόμος δεν έχει εφαρμοστεί μέχρι σήμερα, ούτε για το ταμείο ανεργίας που έλεγαν ότι θα παίρνει, ούτε για την ιατροφαρμακευτική του μέριμνα.

Επί του θέματος να αναφέρω ότι,  όταν ένας επιχειρηματίας δεν μπορεί να πληρώσει την ασφαλιστική του εισφορά του κόβουν  το βιβλιάριο υγείας και έτσι ούτε αυτός ούτε η οικογένεια τους έχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Όταν όμως αυτός κάνει μια ρύθμιση και αρχίσει να πληρώνει, του το επιστρέφουν. Ωστόσο, δεν μειώνουν τις εισφορές του για τον τομέα της υγείας  και το χρονικό διάστημα που του την στέρησαν. Γιατί θα πρέπει να πληρώνει, έστω και καθυστερημένα, το ποσοστό που του αναλογεί για την υγεία, όταν δεν του την παρείχαν; Αλλά αυτά είναι ψηλά γράμματα σε ένα χαώδες σύστημα που σαν τη Λερναία Ύδρα, του κόβεις το ένα κεφάλι και ξεπετιούνται δέκα στη θέση του.

 


ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ