Αρχική Σελίδα

Ψίθυροι | Εκδόσεις Περιοδικών - Εφημερίδων | Ηπείρου 2, 66100 Δράμα | Τηλ: 25210 36 700 | info@psithiri.gr


Με την Πένα μου...

Γράφει η Ρένα Τριανταφυλλίδου

 

Άλλες εποχές, άλλα ήθη… σήμερα τι;

Πραγματικά ή ζούμε σε αλλοπρόσαλλες εποχές ή εμείς οι Έλληνες έχουμε αλλοπρόσαλλες νοοτροπίες. Από το ένα άκρο, αυτό της πλήρους διαφθοράς, φτάσαμε στο άλλο άκρο, της πλήρους εξαθλίωσης. Μέση οδός δεν υπάρχει και αναρωτιέμαι, αν θα υπάρξει ποτέ.

Από τη μια το κράτος αδιάφορα πριμοδότησε, επί δεκαετίες, τις αρπακτές, αδιαφόρησε για την ανομία που καπέλωσε κάθε νόμο του κράτους, κι απ’ την άλλη, όταν πλέον άδειασε το πιθάρι και φάνηκε ο πυθμένας του, πανικόβλητο και ενθυμούμενο ως δια μαγείας λέξεις κλειδιά, για την αναστήλωση του κράτους, άρχισε να πετά μέσα στο πιθάρι ότι βρήκε μπροστά του, αρκεί να μη φαίνεται ο πυθμένας του.

Περικοπές, λιτότητα, οι λέξεις κλειδιά. Οριζόντιες και κάθετες περικοπές, λιτότητα μέχρι λιμοκτονίας, αρκεί να επιτευχθεί ο στόχος.  Άνθρωποι πανικόβλητοι, που αναθεματίζουν την τύχη τους, γιατί δεν αναδείχθηκαν σε διοικητικές θέσεις την εποχή των παχιών αγελάδων, άνθρωποι που δεν έχουν γνώση από διαχείριση κρίσης, άνθρωποι που πειραματίζονται πάνω στα κεφάλια και στις ζωές των πολιτών, προσπαθούν να αποδείξουν άραγε τι;

Ότι ξέρουν από οικονομικά, ότι μπορούν να διαχειριστούν την κρίση, ότι μπορούν να σώσουν την χώρα από την χρεοκοπία ή μήπως εκτιμούν ότι μπορούν να τα κάνουν όλα, εκτός από το να σώσουν τους πολίτες αυτής της χώρας; Το τραγελαφικό στην όλη ιστορία είναι ότι, σήμερα οι πολίτες αυτής της χώρας διαμαρτύρονται για τις περικοπές στους μισθούς που τους κάνουν και προσποιούνται ότι δεν θυμούνται να έλαβαν πολύ περισσότερα χρήματα από όσο παρήγαγαν.

Βέβαια τότε, ούτε λόγος για διαμαρτυρία. Όταν έβλεπαν την διαφθορά και την κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος, σφύριζαν αδιάφορα ή έτρεχαν να ενταχθούν στο σύστημα που θα τους εξασφάλιζε επιπλέον ανέσεις. Τα ίδια άτομα σήμερα συνεχίζουν να παίρνουν πολύ περισσότερο απ’ όσα αξίζουν. Και κάποιοι άλλοι, είναι άνεργοι και πένητες. Γι’ αυτούς ούτε λόγος.

Πόσο απρόσωπο και παράλογο μπορεί να γίνει ένα κατ’ ευφημισμό κράτος δικαίου; Πως μπορούν άνθρωποι που ακόμη κάθονται στις βελουτέ πολυθρόνες τους, να απολύουν εργαζόμενους με ελαφριά την καρδιά; Πως μπορεί αυτό το κράτος να ορθοποδήσει και να δημιουργήσει, με υποβαθμισμένη οικονομία, εμπόριο, δημόσιες υπηρεσίες, μα πάνω απ’ όλα, χωρίς εργασία, υγεία και παιδεία;

Τι θυμήθηκα τώρα! Το ψωμί-παιδία-ελευθερία. Τα δύο πρώτα είναι και σήμερα ζητούμενα. Ψωμί και παιδία. Όσο για την ελευθερία, ακόμη μπορούμε να λέμε και να κάνουμε ότι θέλουμε. Μπορούμε αν θέλουμε να πεθάνουμε, μπορούμε όμως και να ζήσουμε.

Μπορούμε αν θέλουμε να πάρουμε τα καλάζνικοφ και να αμοληθούμε στους δρόμους, μπορούμε όμως και να καθίσουμε σε μια γωνιά με το χέρι απλωμένο για κανένα μπακιράκι.

Αν θέλουμε μπορούμε να υψώσουμε το ανάστημα μας και να απαιτήσουμε όχι απλά ένα κομμάτι ψωμί, αλλά μια χώρα δημοκρατική που σέβεται τους νόμους της, τους πολίτες της, μια χώρα που δεν παραβαίνει την αρχή των ίσων ευκαιριών. Μπορούμε όμως και να συνεχίσουμε να κλαίμε την μοίρα μας, να ανασύρουμε από τα ξεχασμένο DNA μας το σύνδρομο του υποτελή ραγιά. Εξάλλου δεν είναι και τόσο δύσκολο στις μέρες μας, με τις δεκάδες τουρκικές σειρές που άρχισε να ποτίζει το κατ’ άλλα Ελληνικό μας αίμα.

Όσο για τα περί ρατσισμού, εκτιμώ ότι καμία άλλη χώρα δεν έχει αναθρέψει στον κόρφο της τον ρατσισμό, όσο η Ελλάδα. Οι Έλληνες είναι οι πλέον ρατσιστές του κόσμου. Δεν εκτιμούν και δεν σέβονται τους ξένους. Δεν δέχονται την ιδιαιτερότητα του άλλου, μα περισσότερο δεν εκτιμούν και δεν σέβονται τους εαυτούς τους.

Απαξιωτικοί,  ωχαδελφιστές, παρτάκηδες και μια σειρά άλλα, όχι και τόσο κολακευτικά επίθετα, μπορούν να στολίσουν τις ρατσιστικές διαθέσεις των Ελλήνων, μετατρέποντας τον σένα ξεχωριστό, προς εξαφάνιση είδος άνθρωπο. Αυτό λοιπόν το ξεχωριστό είδος ανθρώπου μπορεί να κάνει τα πάντα,  αρκεί να το θέλει…

Άραγε τι να ζητά ο σημερινός Έλληνας από τη ζωή του; Επιστροφή στο ασύδοτο και βολεμένο χθες ή αλλαγή πορείας; Πολλά έχουν γραφτεί περί αρχών και αξιών που χάσαμε και είναι πλέον καιρός να τις ξαναθυμηθούμε. Κανείς δεν  κατονομάζει ποιες είναι αυτές οι αρχές και οι αξίες. Όλοι τις θεωρούν αυτονόητες. Άρα όλοι τις ήξεραν όταν τις καταπατούσαν.

Ωστόσο σήμερα, ποιο έρεισμα έχει η όποια επιστροφή; Μήπως έχει παρέλθει ο καιρός; Μήπως έχει μπει πολύ νερό στο αυλάκι; Μήπως αντί να αναζητούμε κάτι που είχαν άλλες γενιές με άλλα ερείσματα και άλλες προοπτικές είναι μια λανθασμένη οδός;   Μήπως απλά πρέπει να κλείσουμε το βιβλίο αυτό και να ανοίξουμε κάποιο άλλο; Μήπως δεν αρκεί να γυρίσουμε απλά κεφάλαιο στο ίδιο βιβλίο, γιατί απλούστατα θα συνεχίσουμε να είμαστε θεατές στο ίδιο έργο, απ’ άλλη θέση;

Μήπως τελικά τίποτα απ’ όλα αυτά δεν μπορούμε να κάνουμε, αν πρωτίστως δεν μεριμνήσουμε να μην απουσιάζει κανένας κρίκος από την αλυσίδα; Ατελείωτα μήπως… ατελείωτος προβληματισμός. Ας αρχίσει ο καθένας από τον εαυτό του την μεγάλη πορεία στο μέλλον, και μετά, ας ενώσει τα χέρια του μ’ αυτά του διπλανού του για να δημιουργήσουμε ξανά από την αρχή την αλυσίδα, χωρίς κενά, χωρίς απουσίες. Στερείτε λογικής η όποια επιμονή οικοδόμησης του μέλλοντος μας πάνω στα ήδη ραγισμένα θεμέλια της χώρας μας. Ας δημιουργήσουμε τον κόσμο μας από την αρχή!

 


ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ