Αρχική Σελίδα

Ψίθυροι | Εκδόσεις Περιοδικών - Εφημερίδων | Ηπείρου 2, 66100 Δράμα | Τηλ: 25210 36 700 | info@psithiri.gr

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ


Δημήτρης Κυριαζίδης

Πρόεδρος Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αστυνομικών Υπαλλήλων

1 σχόλιο

Το στοίχημα όταν ξεκινήσαμε το 1988 ήταν ένας Αστυνομικός με αξιοπρέπεια... Αυτή έγινε πράξη

Μια πολύ σημαντική εκδήλωση διοργανώνεται για τα 20 χρόνια Συνδικαλισμού στην Αστυνομία. Την Παρασκευή 4 Ιουλίου στο "Κούρος " παρουσία του Υπουργού Εσωτερικών κ. Παυλόπουλου, του πρώην Υπουργού κ. Χρυσοχοΐδη, του Αρχηγού της ΕΛΑΣ κ. Τσιατούρα, εκπροσώπων των κομμάτων και υπηρεσιακών παραγόντων θα γίνει αναφορά στα εικοσάχρονα συνδικαλιστικής δράσης και θα παρουσιασθεί βιβλίο γι' αυτήν την διαδρομή των 20 χρόνων με τίτλο "Η δικαίωση 1988-2008".
Με αφορμή αυτήν την εκδήλωση είχαμε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον πρόεδρο της ΠΟΑΣΥ κ. Δημήτρη Κυριαζίδη.

-Μια πολύ σημαντική εκδήλωση διοργανώνεται στην πόλη μας για τα 20 χρόνια συνδικαλισμού στην Αστυνομία. Κύριε Κυριαζίδη, είστε από τους πρωτεργάτες του Συνδικαλισμού στην Αστυνομία. Τι θυμάστε από εκείνη την περίοδο;
-Αναφερόμαστε στο 1988, όπου δειλά-δειλά εμφανίζεται σε Πανελλαδικό Επίπεδο η ανάγκη των Αστυνομικών για Συνδικαλιστική έκφραση. Η πολύχρονη στέρηση των Αστυνομικών, η αδυναμία διεκδίκησης ακόμη και των αυτονόητων και η διασφάλισή τους σε εργασιακό, θεσμικό, οικονομικό και ιδιαίτερα οικογενειακό επίπεδο αποτέλεσε την θρυαλλίδα για μια συλλογική προσπάθεια.
Έτσι διάφορες ανήσυχες συνειδήσεις και ιδέες ενώθηκαν και αποτέλεσαν Πανελλαδικά την βάση για την πραγματοποίηση της πολυπόθητης και επιζητούμενης αρχής.
Οι "φωνές" αυτές σποραδικά και πριν το 1988 κατά διαστήματα έδιναν μια παρουσία. Η "ένωσή τους" το 1988 εκδηλώνεται πλέον και τυπικά μέσω της προσφυγής τους στην Ελληνική Δικαιοσύνη, η οποία έδωσε το "πράσινο" φως για αυτήν την συλλογική έκφραση. Με αυτόν τον τρόπο ιδρύονται τα πρώτα Σωματεία των Αστυνομικών στην χώρα. Το πρώτο περιφερειακό παίρνει σάρκα και οστά 27 Ιουνίου του 1988 στην Δράμα.

-Από την ίδρυση των πρώτων Σωματείων έως την νομιμοποίηση από την Ελληνική Πολιτεία χρειάσθηκε μεγάλος αγώνας κ. Κυριαζίδη. Πότε γίνεται δεκτός ο Συνδικαλισμός στα Σώματα Ασφαλείας από την Ελληνική Πολιτεία;
-Από την πρώτη εμφάνιση έως και την θεσμική κατοχύρωση-αποδοχή από την Ελληνική Πολιτεία, διήλθαν 7 ολόκληρα χρόνια. Δηλαδή η πολιτεία έρχεται τέλος του 1994 να υιοθετήσει στην ουσία αυτό που το Σύνταγμα της Ελλάδας επέβαλε από το 1975.
Τα 7 όμως αυτά χρόνια τα οποία εμείς ως Συνδικαλιστές ονομάσαμε πέτρινα στο διάβα τους άφησαν πάρα πολλές πληγές και για να φτάσουμε στον σκοπό μας υπήρξαν "θύματα", συνάδελφοί μας υπέστησαν τα πάνδεινα, καθότι άλλοι "καταστράφηκαν" υπηρεσιακά, άλλοι οικογενειακά "διαλύθηκαν" και πολλοί ταλαιπωρήθηκαν υπηρεσιακά με μεταθέσεις, πειθαρχικές ποινές κλπ. Με λίγα λόγια ο επτάχρονος αυτός αγώνας είχε πάρα πολλές θυσίες έτσι ώστε οι συνάδελφοι σήμερα όπως πολλές φορές τονίζω χωρίς να θέλω να "θίξω" αυτούς έχουν καταταγεί στην κατηγορία των ανθρώπων δηλαδή μπορούν να λειτουργούν ελεύθερα.

-Συνεχίζουν να ενδιαφέρονται οι Αστυνομικοί για τα Συνδικαλιστικά της ή ο κομματισμός έβλαψε την όλη προσπάθεια;
-Είναι ένα από τα προβλήματα. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα το οποίο και αποτελεί την λυδία λίθο είναι ο ατομικισμός, ο ωχαδερφισμός και η ισοπέδωση κάθε συλλογικής προσπάθειας. Αυτά τα στοιχεία αποτέλεσαν ενδεχομένως την επωδό και των λοιπών συνδικαλιστικών κινημάτων που ύστερα από μια περίοδο αγωνιστικότητας, συλλογικής προσπάθειας και κατάκτησης της κορυφής αρχίζουν να χάνονται, να βουλιάζουν.
Από τη στιγμή δηλαδή που και ο Αστυνομικός διασφαλίστηκε με την καθιέρωση όλων εκείνων των θεσμών που έλειπαν (αξιοκρατική εισαγωγή στις Αστυνομικές Σχολές, Κώδικας Μεταθετότητας, Εκπροσώπηση στα Συλλογικά Όργανα, διασφάλιση αυτού και της οικογένειάς του από την πρώτη μέρα του υπηρεσιακού του βίου σε περίπτωση οποιουδήποτε βίαιου συμβάντος κλπ) περιορίσθηκε στο άτομό του, γεγονός που τον απομάκρυνε από την συλλογική προσπάθεια και ενδιαφέρον από τα τεκταινόμενα στον υπηρεσιακό του χώρο.
Αυτό όμως θα έχει επώδυνες συνέπειες στο μέλλον και ήδη τα σημάδια είναι ορατά. Από πλευράς μου και στο απώτερο παρελθόν και πρόσφατα με προσωπική επιστολή σε κάθε συνάδελφο επεσήμανα όλους τους κινδύνους. Άλλωστε το τελευταίο φύλλο της εφημερίδας μας ξεκινάει με τίτλο "Ξυπνάτε ωρέ".

-Στο τέλος της χρονιάς αποχωρείτε από την ενεργό υπηρεσιακή και συνδικαλιστική δράση. Τι θυμάστε απ' όλα αυτά τα χρόνια πιο έντονα;
-Στο μεγάλο αυτό διάστημα 1988-2008 που οι συνάδελφοί πανελλαδικό μου έκαναν την τιμή να τους εκπροσωπώ όλα αυτά τα χρόνια ως πρόεδρός τους αυτό που ιδιαίτερα πέραν των τόσων πολλών άλλων που είναι επόμενο να με έχουν διατρέξει είναι το στοίχημα που βάλαμε με λίγους, μετρημένους στα δάκτυλα των χεριών μας, έναντι των υπόλοιπων χιλιάδων και ομιλώ για τους συναδέλφους μου ότι το όνειρό μας για ένα αστυνομικό με προσωπικότητα και αξιοπρέπεια θα γίνει πραγματικότητα.
Αυτό έγινε. Και κάθε συνάδελφος είτε φανερά είτε κρυφά, αυτό το γνωρίζει. Εναπομένει πλέον στον ίδιο αν θέλει να αντιμετωπίζεται ως ένας "κοινωνικός λειτουργός" που διασφαλίζει τα πολυτιμότερα αγαθά του συμπολίτη του και βεβαίως με αξιοπρέπεια.

-Και σε προσωπικό επίπεδο, μετά τον συνδικαλισμό τι θα κάνετε κ. Κυριαζίδη;
-Όπως και στο παρελθόν έχω τονίσει πάρα πολλές φορές, για κάθε άνθρωπο είναι θεμιτό να έχει τις δικές του φιλοδοξίες. Όμως για μένα αυτό δεν είναι αυτοσκοπός. Και ουδέποτε μέχρι σήμερα προσκλήσεις όπως η ενασχόληση με την πολιτική αντιμετωπίσθηκε από εμένα ως κάτι το κυρίαρχο. Αυτήν την στιγμή στο μυαλό μου υπάρχει μια μοναδική προτεραιότητα που δυστυχώς όλα αυτά τα χρόνια είχα σε δεύτερη μοίρα, και αυτό είναι η οικογένειά μου.

-Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφερθείτε και στο φιλανθρωπικό έργο της Ομοσπονδίας Αστυνομικών Υπαλλήλων...
-Αυτή είναι μια άλλη δράση, θα έλεγα ηθελημένα από πλευράς Ομοσπονδίας δεν δόθηκε διάσταση, γιατί και ο σκοπός δεν ήταν να προβάλουμε το αυτονόητο για κάθε άνθρωπο δηλαδή να προσφέρει το ελάχιστο στον συνάνθρωπό του. Η Ομοσπονδία με την βοήθεια όλων των συναδέλφων βοήθησε συνανθρώπους μας και ειδικότερα μικρά φτωχά παιδιά και με την κατάρρευση του Αλβανικού καθεστώτος μέσω του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου και μετά τον βομβαρδισμό της Σερβίας και στο διαρκές έγκλημα που διαπράττεται στην Αφρική.
Έχουμε δημιουργήσει για τα παιδιά της Αφρικής σε δύο χώρες της Κεντρικής Αφρικής (Ουγκάντα και Τανζανία) δύο μεγάλα Σχολικά Συγκροτήματα που περιλαμβάνουν Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο και Οικοτροφείο, δυναμικότητας 1.000 παιδιών στην Ουγκάντα και 2.500 παιδιών στην Τανζανία. Είναι το ελάχιστο που μπορούσαμε να προσφέρουμε για όσους ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης.


Σχόλια (1)

....... - Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2011 στις 10:34
ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΝ Κ.ΚΥΡΙΑΖΙΔΗ ΕΝΑς ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΜΑΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΑΛΛΑ ΙΣΑΞΙΑ ΑΤΟΜΑ ΟΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙς ΟΙ ΝΕΟΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΑΠΟΚΤΗΘΗΚΑΝ ΜΕ ΚΟΠΟ!!

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ