Αρχική Σελίδα

Ψίθυροι | Εκδόσεις Περιοδικών - Εφημερίδων | Ηπείρου 2, 66100 Δράμα | Τηλ: 25210 36 700 | info@psithiri.gr


Με την πένα μου

Γράφει η Ρένα Τριανταφυλλίδου

 

Το Μπολερό του Βαρουφάκη και το σύνδρομο της Ελληνοφρένειας

 

Αλήθεια, ποια σχέση μπορεί να έχει το Μπολερό με τον Βαρουφάκη, η Ελληνοφρένεια με τη σιωπή των αγνών, οι φοροκατάσκοποι με τον ωχαδερφισμό και η επιδοματική πολιτική με την καλλιέργεια της οκνηρίας; Φαινομενικά καμία. Αν όμως θέλατε να γράψετε ένα γράμμα με αποδέκτες τους εκάστοτε ρυθμιστές του πολιτικού μας βίου, θα τους λέγατε: «Κύριοι, φτάνουν πια οι επιδοματικές πολιτικές!» Θα βροντοφωνάζατε ότι: «Οι έλληνες, είναι ένας υπερήφανος λαός, δεν ανέχεται πλέον συσσίτια φτώχιας, κάρτες -κουπόνια και πολιτικές ανέχειας;» Θα υποστηρίζατε ότι: «Αυτό που πραγματικά ζητούν οι έλληνες- με την πρόσφατη νωπή εντολή τους- είναι δουλειά;» Πραγματικά, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί θα πρέπει ένα κράτος και δη σε περίοδο οικονομικής εξαθλίωσης, να δίνει επιδόματα ανεργίας σε καταθλιπτικούς από την απραξία Έλληνες και δεν τους προωθεί σε επιχειρήσεις ή δεν τους απασχολεί σε καινές θέσεις του δημοσίου τομέα. Γιατί δεν τους δίνει τη δυνατότητα να εργαστούν, να παρέχουν έργο, να προσφέρουν κάτι με την παρουσία τους στη χώρα, στο κακώς δομημένο σύστημα, έναντι αυτού του επιδόματος ανεργίας, που έτσι κι αλλιώς τους καταβάλλει; Είναι ευκολότερο να πληρώνει το κράτος ένα τσούρμο ανέργους για να κάθονται στα σπίτια τους ή στις καφετέριες σκοτώνοντας τον χρόνο τους, από το να τους απασχολεί, έναντι του αντίστοιχου χρηματικού ποσού, σε κάποιες θέσεις παράγοντας έργο; Μήπως είναι κι αυτό αντισυνταγματικό;

 

Ας τολμήσουμε λοιπόν, στο πλαίσιο της δεδηλωμένης ελληνοφρένειας μας, να καταθέσουμε μια πρόταση προς τον εμπνευσμένο Έλληνα υπουργό Οικονομικών κ. Γιάνη με ένα «ν» Βαρουφάκη. Αφού δεν προσκρούει σε κανένα νόμο του συντάγματος μας η απόφαση του να βάλει ανέργους, νοικοκυρές και τουρίστες, να κατασκοπεύουν τους φοροφυγάδες καταστηματάρχες, ας βάλει και ένα τσούρμο απ’ αυτούς να κατασκοπεύουν τον τρόπο ζωής, όλων αυτών που παίρνουν ακόμη και σήμερα συντάξεις αναπηρίας. Γιατί δεν μπορώ να διανοηθώ ότι δεν μπορεί να εργαστεί ένα άτομο, το οποίο έχει τεχνητό κάτω σκέλος, την ώρα που σε καθημερινή βάση οργώνει την πόλη, είτε με τα πόδια, είτε κάνοντας ποδήλατο! Γιατί θα πρέπει να παίρνει σύνταξη αναπηρίας πάνω από δυο δεκαετίες, αφού απ’ ότι φαίνεται μπορεί άνετα να κάνει ακόμη και τον ταχυδρόμο; Να κύριε Βαρουφάκη τι πρέπει να κόψεις, για να γεμίσεις τα ταμία του κράτους!

 

Όσο για τις αποδείξεις, με το χέρι στο ευαγγέλιο και με γνώση των όσων αναφέρω, εννιά στους δέκα καταναλωτές, τους κόβεις απόδειξη και θυμώνουν. Την πετάνε και σας βρίζουν…. Αλλά το κακό σ’ αυτή τη χώρα είναι να μη κάνεις όνομα. Αν το κάνεις, είτε είναι καλό, είτε είναι κακό, δύσκολα τα χάνεις… Και μια και ο λόγος στο όνομα, δεν θα σας πω να γίνεται πιο συνετός, γιατί αφενός δεν θα με ακούσετε και αφετέρου θα μου αντιγυρίσετε το Τσοκοντινέ σας χαμόγελο… Το μόνο σίγουρο είναι ότι ακόμη και να αποτύχει η πολιτική των πιθανοτήτων, του ψυχρού πολέμου, των παιγνίων ή όπως αλλιώς θέλετε να την ονομάσετε, το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν θα χαθείτε. Θα ακολουθήσετε την ακαδημαϊκή σας καριέρα και πιθανότατα θα εκδώσετε και άλλα βιβλία, στα οποία θα αναπτύσσετε τις θεωρίες σας. Εδώ ο Γ. Παπανδρέου δεν χάθηκε, εσείς θα χαθείτε; Αυτό που ενδεχομένως δεν συνυπολογίζεται στο «παίγνιο» είναι ότι αποτύχει το πείραμα θα χαθεί ένας ολόκληρος λαός. Οι Έλληνες σας κατευοδώνουν γιατί θέλουν να γλυτώσουν από την καταθλιπτική  λιτότητα. Βλέπουν να λάθη, βλέπουν τα γούστα και στιλιστικά κολπάκια, όμως συνεχίζουν να ελπίζουν και να δίνουν ευκαιρίες. Δυστυχώς όμως, και οι ελπίδες άρχισαν να αποκτούν ημερομηνία λήξης. Να φαντάζουν πιο απειλητικές από τις προφητικές δηλώσεις του κ. Κοτζιά. Ας φωνάξουμε λοιπόν όλοι μαζί, σαν τους πάστορες… Αλληλούια, για να αποτάξουμε τη φλύαρη σιωπή μας, που ομοιάζει με προτελετουργία σαρανταημέρου.

 

Μπορεί κύριε Βαρουφακη, ο Μορίς Ραβέλ να επινόησε μια σύνθεση ενός λεπτού, που  την επανέλαβε για 18 λεπτά αυξάνοντας σταδιακά την ορχήστρα, ικανοποιώντας έτσι τις φιλοδοξίες της Ρωσίδας μπαλαρίνας Ίντα Ρουμπινστάιν, όμως δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι 18 εταίροι μας είναι διατεθειμένοι να μαγευτούν εξίσου από το «Μπολερό» των σύγχρονων πολιτικών ηθών μας. Μπορεί ο Ραβέλ να κατάφερε να αναδείξει τον ανοιχτά ερωτικό χαρακτήρα του ήρεμου, απλού και λικνιστικού σπανιόλικου θέματος, το οποίο επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, σταδιακά μεταβάλλοντας τις αποχρώσεις των μουσικών οργάνων και οδηγώντας τελικά σε μια οργασμική κορύφωση, όμως οι εταίροι μας είναι φύση ανοργασμικοί και εμείς πέραν του δέοντος Ελληνοφρενείς…

 

 

Ας είμαστε λοιπόν πιο συνετοί, γιατί αν ζούσε ο Άινστάιν στα δύο «άπειρα» το σύμπαν και την βλακεία των ανθρώπων, θα πρόσθετε πως δεν είναι καθόλου βέβαιος ότι: «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά…

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ