Αρχική Σελίδα

Ψίθυροι | Εκδόσεις Περιοδικών - Εφημερίδων | Ηπείρου 2, 66100 Δράμα | Τηλ: 25210 36 700 | info@psithiri.gr


Με την πένα μου

Γράφει η Ρένα Τριανταφυλλίδου

 

Μια ορθολογική απεικόνιση του Ελληνικού προβλήματος

Το σκοτσέζικο ντους, καλά κρατεί τους τελευταίους μήνες στην χώρα μας. Θα πτωχεύσουμε, θα βγούμε από το Ευρώ, θα μας πετάξουν οι φίλοι μας οι εταίροι, σαν την ψείρα από τον γιακά! Τι θα απογίνουμε; Μήπως να φύγουμε από την χώρα μας, να τραβήξουμε όσα χρήματα μας επέμειναν από τις τράπεζες και που να πάμε βρε αδελφέ; Τα νεύρα μας έγιναν κουρέλια! Κι όμως αγαπητοί μου φίλοι, τα πράγματα δεν είναι και τόσο τραγικά. Μέσα στην ανοησία και την πολιτική ανικανότητα, που μας δέρνει αιώνες τώρα, έχουμε ένα ατού στα χέρια μας, που αν ξέραμε να το χρησιμοποιήσουμε σωστά, θα ήμασταν πάντα, λαός εν ευημερία. Το πιο είναι το ατού μας, αλλά και πόσο μας κόβει, ως πολιτικά όντα αυτής της χώρας, φαίνεται μέσα από τις ακόλουθες ερωτήσεις, που πηγάζουν με αφορμή τα τεκταινόμενα στη χώρα μας:

 

1.Τελικά στις Βρυξέλλες υπάρχουν ή δεν υπάρχουν πιστόλια; Και εάν υπάρχουν πιστόλια προτάσσονται με ευκολία στον κρόταφο ενός συναδέλφου ηγέτη, ώστε να λυγίσει και να αποδεχτεί τους όποιους όρους τίθενται; Και το ερώτημα αυτό πηγάζει από το γεγονός ότι καθημερινά δίνουν και παίρνουν σενάρια που θέλουν τη μια να βγαίνει η Ελλάδα από το ευρώ, την άλλη να παίρνει παράταση ένα μήνα και μετά πάλι από την αρχή, με νέες απειλές και εκφοβισμό του Ελληνικού λαού. Και ενώ τα σενάρια αυτά  έχουν πέσει, ωσάν παχύ στρώμα ομίχλης πάνω από την Ελλάδα, αυτή παραμένει στο ΕΥΡΩ, ενώ η ΕΚΤ μόλις την Παρασκευή ενέκρινε άλλα 3 δισεκατομμύρια ευρώ σε μορφή ELA για τις Ελληνικές Τράπεζες και η ΕΕ εμφανίζεται έτοιμη, να «κάνει πίσω» και να αποδεχτεί «προτάσεις, τις οποίες προηγουμένως θεωρούσε κόκκινες γραμμές», όπως για παράδειγμα να παραχωρήσει το ποσό των 10δις, το οποίο προβλεπόταν για τις τράπεζες και όπως επίσης να επιτρέψει την αγορά τίτλων του ελληνικού δημοσίου από τις ελληνικές τράπεζες. Όλα βεβαίως με αντάλλαγμα.

 

2. Το δεύτερο ερώτημα που πηγάζει είναι: Τελικά, εκείνη η Συμφωνία που πρότειναν οι Εταίροι στην Ελλάδα αρχικώς, δεν ήταν «take it or leave it»; Τελικά δεν ήταν η τελευταία και τελικά δεν υπήρχε το δίλημμα «αποδέξου την ή φύγε» τότε; Εκ του αποτελέσματος, ορθώς επέμεινε ο Τσίπρας μέχρι τέλους, κατ’ αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους εντός και εκτός Αθηνών που φώναζαν πως έπρεπε να είχε προχωρήσει σε συμφωνία; Να θεωρηθεί βεβαίως ότι το άρθρο συντάσσεται με τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, μιας και κανείς δεν μπορεί ακόμη να πει μετά βεβαιότητας, ότι θα συμβεί το ένα ή το άλλο κακό. Εκείνο που θίγεται στο άρθρο είναι άλλο. Ότι στην ΕΕ δεν υπάρχουν με τόση ευκολία τελεσίγραφα (όπως κάποιοι εδώ και μήνες υποστηρίζουν), ούτε και προτάσσονται πιστόλια (επίσης με τόση ευκολία). Πάντως, για να έχουμε μια πιο καθαρή εικόνα του τι παίζεται στην αυλή μας, θα πρέπει να παρατηρήσουμε τα γεγονότα έξω από τα στενά οικονομικά και τεχνοκρατικά πλαίσια. Να τα δούμε και μέσω μιας πολιτικο-στρατηγική οπτικής γωνίας, η οποία άλλωστε είναι και λειτουργεί ως τυχοδιωκτική παράμετρος. Δηλαδή, είναι διατεθειμένες Ευρώπη και ΗΠΑ να χάσουν την Ελλάδα από την σφαίρα επιρροής τους;  Μια χώρα σε ιδιαίτερα κρίσιμη γεωγραφική περιοχή, όπου τα πάντα φλέγονται; Να δώσουν προσβάσεις στην Μεσόγειο, και δυνατότητες υλοποίησης της όποιας φιλοδοξίας του οποιουδήποτε; Η απάντηση ήρθε πρόσφατα (Παρασκευή 19/6), μέσω Ρωσίας, όπου ο Τσίπρας διαμήνυσε: «είμαστε λαός που ξέρει να βρίσκει νέα, ασφαλή λιμάνια» Η άλλη τεχνοκρατική και οικονομική παράμετρος, έχει να κάνει με ένα πολύ σημαντικό ερώτημα: Είναι η Ευρώπη και τα ιδιωτικά funds έτοιμοι να διαγράψουν μια για πάντα τα 350 και πλέον δισεκατομμύρια που δάνεισαν στην Ελλάδα; Διότι, η πτώχευση αυτό θα συνεπάγεται, αν όχι νομοτυπικά, πρακτικά η Αθήνα θα προχωρήσει στην μονομερή ενέργεια να διαγράψει ή έστω να αναστείλει για τουλάχιστον μια 10ετία τις όποιες δανειακές της υποχρεώσεις. Επ’ αυτού χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του Βλαντιμίρ Πούτιν (19/6) πως «το πρόβλημα το έχουν οι πιστωτές, και όχι η Ελλάδα». Αυτά τα δυο σημεία, είναι και η πεμπτουσία, αλλά και η απάντηση στο κατά πόσο η Ελλάδα θα οδηγηθεί εκτός Ευρωζώνης. Και φυσικά η απάντηση είναι ΟΧΙ. Γιατί αν αφήσουν οι εταίροι μας να γίνει κάτι τέτοιο, δικαίως θα τεθεί στην πορεία και το ερώτημα: «και γιατί όχι και εκτός ΝΑΤΟ…»

 

3.Εν κατακλείδι, το τρίτο και σημαντικό ερώτημα που προκύπτει είναι: Θα αποφασίσει η ΕΕ με Πολιτικά ή με Τεχνοκρατικά κριτήρια; Η απάντηση θα δείξει και την πορεία… Αλλά θα δείξει την πορεία όχι μόνο της Ελλάδος αλλά και ολόκληρης της ΕΕ, και όχι μόνο… Διότι αναλόγως της κατεύθυνσης αυτής της πορείας, η οποία θα αποφασιστεί τις επόμενες μέρες, θα είναι και οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολική Μεσογείου. Ενδεχομένως συγκλονιστικές. Συνεπώς, η ΕΕ, οφείλει να σταματήσει την τεχνοκρατική αντίδραση και να λειτουργήσει για μια φορά επιτέλους αμιγώς πολιτικά... Κάτι που έχει τόσο ανάγκη.

 

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ