Αρχική Σελίδα

Ψίθυροι | Εκδόσεις Περιοδικών - Εφημερίδων | Ηπείρου 2, 66100 Δράμα | Τηλ: 25210 36 700 | info@psithiri.gr

ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΕΝΤΑΤΙΚΗΣ


 

«Πριν από χρόνια ως δημοσιογράφος, έκανα τη δήλωση, συμμεριζόμενος απόψεις πολλών ιστορικών και πολλών διεθνολόγων. Κάναμε διάκριση ανάμεσα στην εθνοκάθαρση την αιματηρή και το φαινόμενο της γενοκτονίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε το αίμα, τον πόνο, όσα έχουν υποστεί οι Πόντιοι, από τη θηριωδία των Τούρκων. Αυτό είναι άλλο πράγμα και άλλο πράγμα η γενοκτονία με αυστηρή επιστημονική έννοια», δήλωσε ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης, στον Νίκο Χατζηνικολάου και «στον ενικό». Όλα τα έλυσε η σημερινή κυβέρνηση και άρχισε να ασχολείται και με τις εθνικές μας τραγωδίες. Η δήλωση αυτή είναι απαράδεκτη και δεν θα μας απασχολούσε, αν δεν την εξέφραζε ένας υπουργός… Φανταστείτε πόσο θα την εκμεταλλευτεί η γειτονική χώρα που αυτές τις απόψεις συμμερίζεται. Καλό είναι να θυμίσουμε κάποια δεδομένα που ο υπουργός Παιδείας τα αγνοεί ή τα αμφισβητεί.

 

Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου αναφέρεται σε σφαγές και εκτοπισμούς εναντίον Ελληνικών πληθυσμών στην περιοχή του Πόντου που πραγματοποιήθηκαν από το κίνημα των Νεότουρκων κατά την περίοδο 1914-1923. Θεωρείται μια από τις πρώτες σύγχρονες γενοκτονίες. Οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε ήταν ο ξεριζωμός, η εξάντληση στις κακουχίες, τα βασανιστήρια, η πείνα και η δίψα, και τα στρατόπεδα θανάτου στην έρημο. Κατόπιν εισήγησης του τότε Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, η Βουλή των Ελλήνων αναγνώρισε τη γενοκτονία το 1994, και ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο». Δεν υπάρχει ελληνική προσφυγική οικογένεια που να μην έχει νεκρούς στον μακρύ κατάλογο της γενοκτονίας. Χιλιάδες οι μαρτυρίες, όσοι και οι νεκροί μας. Αλλά μεγαλύτερη αξία έχουν οι μαρτυρίες τρίτων, μη Ελλήνων.

 

Ο ταγματάρχης Όουελ, επικεφαλής της Αμερικανικής Επιτροπής που έζησε τα γεγονότα και τα κατέγραψε σε εκθέσεις για την κυβέρνησή του. «Από τους 30.000 εκτοπισθέντες Έλληνες εκ των παραλίων του Πόντου το 1921 στο Χαρπούτ, έφτασαν μόλις 5.000! Οι άλλοι εκτελέστηκαν ή πέθαναν στον δρόμο της εξορίας. Μετρήσαμε καθ’ οδόν 3.000 πτώματα κατά μήκος των οδών, βορά των σκύλων, των λύκων και των γυπαετών, διότι οι Τούρκοι απαγορεύουν στους συγγενείς τους να τους θάψουν». «Τούρκοι αξιωματικοί και στρατιώτες προβαίνουν σε ανήκουστους βιασμούς γυναικών και παρθένων, τις οποίες εγκαταλείπουν ημιθανείς για να αποθάνουν επί των οδών «για να ψοφήσουν εκεί», όπως έλεγαν. Είναι τόσο απερίγραπτος ο κυνισμός τους, που ομολογούν ότι μέσα από τις μάζες των εκτοπισμένων συλλαμβάνουν γυναίκες και τις οδηγούν στα χαρέμια τους».

 

Ο Αμερικανός γερουσιαστής Κινγκ συνέταξε έκθεση στην οποία απαριθμούσε τα εγκλήματα των Τούρκων και με βάση αυτήν η αμερικανική Γερουσία εξέδωσε ψήφισμα με δριμύ «κατηγορώ» κατά των τουρκικών ωμοτήτων. Έλεγε το ψήφισμα: «Η Γερουσία εκφράζει αποστροφή και κατάκρισιν της βαρβάρου και αγρίας καταδιώξεως των Ελλήνων του Πόντου υπό της κυβερνήσεως του Κεμάλ Πασά. Η Γερουσία ζητεί παρά του Προέδρου των ΗΠΑ όπως φέρει τας θηριωδίας του Πόντου εις την προσοχήν των ευρωπαϊκών δυνάμεων και εις το Συμβούλιον της Κοινωνίας των Εθνών» Αυτά έλεγε τότε η Γερουσία... Η Εθελ Τόμπσον, διάσημη Αμερικανίδα δημοσιογράφος, αυτόπτης μάρτυς, έγραψε: «Καθ’ οδόν συναντούσαμε ομίλους γερόντων, παιδιών, σε μια ατέλειωτη πορεία μαρτυρίου, όπου έπεφταν νεκροί από την εξάντληση και από τα χτυπήματα των συνοδών Τούρκων. Οι περισσότεροι εκλιπαρούν τον θάνατον. Στην πόλη Μεζερέχ ξαφνικά ακούσαμε φωνές περίπου τριακοσίων μικρών παιδιών, μαζεμένων σε κύκλο.

 

Είκοσι τσανταρμάδες - χωροφύλακες που κατέβηκαν από τα άλογά τους- χτυπούσαν σκληρά και ανελέητα τα παιδιά με τα μαστίγια και τα τρυπούσαν με τα ξίφη τους για να μην κλαίνε. Το θέαμα ήτο πρωτοφανές, φρικώδες! Τα παιδάκια έσκυβαν κι έβαζαν τα χεράκια τους πάνω στο κεφάλι για ν’ αποφύγουν τα χτυπήματα. Μία μητέρα που όρμησε για να σώσει το παιδί της δέχτηκε το ξίφος στην καρδιά κι έπεσε κατά γης. Πάθαμε νευρική κρίση! Παντού βλέπαμε πτώματα γυναικών, παιδιών και γερόντων. Η Αμερικανική Υπηρεσία υπολογίζει τους Έλληνες που εξολόθρευσαν οι Τούρκοι στη Σεβάστεια σε τριάντα χιλιάδες!». Πάμε τώρα στην άλλη πλευρά, τη Σοβιετικής.

 

Ο Ρώσος στρατηγός Φρούντζε, επίσημος στρατιωτικός απεσταλμένος του Λένιν και σύμβουλος του Κεμάλ, έγραψε αργότερα στο βιβλίο του με τίτλο «Αναμνήσεις από την Τουρκία»: «Από τους 200.000 Έλληνες που ζούσαν στα παράλια του Πόντου, τη Σαμψούντα, τη Σινώπη και την Αμάσεια, έμειναν μόνο λίγοι αντάρτες που τριγυρίζουν νηστικοί στα βουνά. Όλη η πλούσια περιοχή ερημώθηκε. Οι Τσέτες του Τοπάλ Οσμάν έσπειραν τον πανικό στην πόλη Χάβζα. Έκαψαν, βασάνισαν και σκότωσαν όλους τους Έλληνες που βρήκαν μπροστά τους. Η διαδρομή από την πόλη Καβάκ έως το Χατζιλάρ θα μείνει για πάντα στη μνήμη μου όσο θα ζω. Σε απόσταση 30 χιλιομέτρων συναντούσαμε μόνο πτώματα...». Και να φαντασθεί κανείς ο άνθρωπος αυτός που τα λέει χωρίς να μασά τα λόγια του ήταν στρατιωτικός σύμβουλος των Σοβιετικών, δίπλα στον Κεμάλ! Καλό είναι να τα υπενθυμίζουμε και να μην τα ξεχνάμε.

 

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ