Αρχική Σελίδα

Ψίθυροι | Εκδόσεις Περιοδικών - Εφημερίδων | Ηπείρου 2, 66100 Δράμα | Τηλ: 25210 36 700 | info@psithiri.gr

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ


Μιχάλης Χαραλαμπίδης

Μέλος Συντονιστικής «Λιοντάρια της Ελλάδας, συνέργεια για την Ελλάδα»- πρώην στέλεχος ΛΑΟΣ

 

«Όταν υπηρετείς ένα χώρο με πλήρη ανιδιοτέλεια και τα στελέχη του σε βρίζουν, σε ευτελίζουν, σε χλευάζουν γιατί απλά διαφωνούν με τον τρόπο δράσης σου, όταν ο ίδιος ο Καρατζαφέρης σου δίνει συγκεκριμένες εντολές δράσης, τις οποίες εκτελείς με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και αυτός παλινδρομώντας σε ακυρώνει, γίνεται αντιληπτό ότι δεν υπάρχουν πετσέτες που να μπορούν να σκουπίσουν τόση ρέχα» αναφέρει το πρώην στέλεχος του ΛΑΟΣ Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Αναφέρεται στα «Λιοντάρια της Ελλάδας, συνέργεια για την Ελλάδα» που είναι μια κίνηση που εκφράζει τον Πατριωτικό χώρο και έχει φοβερή απήχηση. Υπογραμμίζει ότι η  Ελλάδα χρειάζεται αλλαγή καθεστώτος οικονομικού συστήματος και τρόπου παραγωγής. Τέλος δηλώνει ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς αλλαγή κυβέρνησης, εμφάνιση νέων εθνοσωτήρων, αλλά αλλαγή καθεστώτος οικονομικού συστήματος και τρόπου παραγωγής.

 

-Κύριε Χαραλαμπίδη αποχωρήσατε στις 9 Δεκεμβρίου από τον ΛΑΟΣ, αν και στηρίξατε μέχρι και την τελευταία στιγμή τον Γιώργο Καρατζαφέρη. Ποιοι λόγοι σας οδήγησαν να διαφοροποιηθείτε;

Όταν υπηρετείς ένα χώρο με πλήρη ανιδιοτέλεια και τα στελέχη του σε βρίζουν, σε ευτελίζουν, σε χλευάζουν γιατί απλά διαφωνούν με τον τρόπο δράσης σου, όταν ο ίδιος ο Καρατζαφέρης σου δίνει συγκεκριμένες εντολές δράσης, τις οποίες εκτελείς με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και αυτός παλινδρομώντας σε ακυρώνει, όταν επιβάλλεται τηλεοπτικά ένας προσωπολατρικός αποχαυνωτισμός, ισοπεδώνοντας κάθε ίχνος πολιτικής σοβαρότητας, όταν γκεμπελίσκοι και αρουραίοι δεν αφήνουν να προχωρήσουν τομές και επιτακτικές αλλαγές στο κόμμα, όταν πρωτοκλασάτα στελέχη σε στιγματίζουν βαφτίζοντας σε ΠΑΣΟΚΟ που δεν είναι δικός τους, γίνεται αντιληπτό ότι δεν υπάρχουν πετσέτες που να μπορούν να σκουπίσουν τόση ρέχα.

 

-Πώς είδατε την δημιουργία της Εθνικής Ενότητας; Είναι πολύ δεξιά για τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη;

Στις τελευταίες εκλογές που πάρθηκε απόφαση να μην κατεβεί ο ΛΑΟΣ, ήμουν διαχειριστής μιας προσπάθειας ευρύτερης καθόδου στις κάλπες και με άλλα πατριωτικά σχήματα. Το όνομα της Εθνικής Ενότητας είχε κατατεθεί στον Άρειο Πάγο από τον Καρατζαφέρη μια εβδομάδα πριν τις καταθέσεις των υποψηφιοτήτων και με αυτόν τον τίτλο πέντε κόμματα και έξη κινήματα είχαμε συμφωνήσει την κοινή κάθοδο στις εκλογές. Επειδή υπήρχε λίστα ήταν εύκολο να διανεμηθούν οι εκλόγιμες πρώτες θέσεις. Ο αιφνιδιασμός όμως αυτός προδόθηκε από αφελείς και αμετροεπείς συνεργάτες του Καρατζαφέρη, με αποτέλεσμα να μην ευοδωθεί. Την ίδια μέρα που αποφασίστηκε η μη κάθοδος, μάλιστα ήταν Τετάρτη, ο ίδιος ο Καρατζαφέρης μου έδωσε εντολή να συνεχίσουμε το εγχείρημα για τις επόμενες εκλογές. Έτσι ξεκίνησα από την επομένη τον προγραμματισμό υλοποίησης της εντολής. Προχωρήσαμε στην πρώτη Συνδιάσκεψη στην Θεσσαλονίκη με επιτυχία και από κει και πέρα, πριν την Συνδιάσκεψη της Θεσσαλίας, ο Καρατζαφέρης για τους δικούς του πάντα λόγους διαφοροποιεί την στρατηγική του, αφήνοντας μας όλους ξεκρέμαστους. Έτσι στις 9 Δεκεμβρίου μαζευτήκαμε στο Μακεδονία Παλλάς και αποφασίσαμε την Αυτοοργάνωση σε όλη την Ελλάδα. Δημιουργήσαμε 56 Αυτοοργανωτικές Ομάδες Πολιτών ΛΑΟΣ μία σε κάθε Νομό, μέσω διαδικτύου, κόντρα στους κομματικούς εγκάθετους. Ο Καρατζαφέρης τις αποκήρυξε, οπότε ήρθε η πλήρης ρήξη μαζί του.

 

-Και τώρα ανενεργός πολιτικά;

Ακριβώς το αντίθετο. Απελευθερωμένος και με ήσυχη τη συνείδηση, προχώρησα πολιτικά, με συνιδρυτές άλλα τρία άτομα, σε δημιουργία σχήματος, που αυτή τη στιγμή έχει φοβερή απήχηση, τρομακτικό ρυθμό ανάπτυξης και φανταστικές προοπτικές. Μπορεί ο κάθε αναγνώστης σας να το διαπιστώσει μπαίνοντας σε σελίδες του φέις μπουκ που έχουν τίτλους Αυτοοργανωτικές Ομάδες Πολιτών (ΑΟΠ) καθώς και στη σελίδα του φέις μπουκ Λιοντάρια της Ελλάδας, υπάρχει και μπλογκ με την επωνυμία www.patriotikapanta.gr όπου και κει μπορείτε να μας βρείτε. Λιοντάρια της Ελλάδα, Συνέργεια για την Ελλάδα είναι ο διακριτικός μας τίτλος.

 

-Περίεργος και αινιγματικός ο τίτλος « Λιοντάρια της Ελλάδας, συνέργεια για την Ελλάδα»…

Κάποιοι επέλεξαν Ποτάμια, Ρίζες, Τελείες. Για φαντάσου να επιλέγαμε εμείς Λίμνες, Φύλλα η Παύλες. Είπαμε να δώσουμε ένα όνομα που να μας εκφράζει και έτσι προέκυψαν τα Λιοντάρια της Ελλάδας. Βασικός συσχετισμός υπήρξε, η πολιτική ζούγκλα που βιώνουμε, αλλά και το γεγονός ότι τα Λιοντάρια περπατάνε γερά, περπατάνε χωρίς φόβο και περπατάνε πάντα μέχρι το τέλος. Επειδή ξεκινήσαμε Μακεδόνες το εγχείρημα, δε παραλείψαμε να θυμηθούμε ότι ο Φίλιππος πατέρας του Μέγα Αλέξανδρου ήταν κι αυτός Λιοντάρι. Όσο δε για τη Συνέργεια, λειτούργησε ο στόχος ομογενοποίησης του Πατριωτικού χώρου που βάλαμε, καθόσον η πολυσυλλεκτικότητα που επιδιώκουμε ακολουθεί το ούτε δεξιά, ούτε αριστερά αλλά μόνο το εθνικά. Βάλτε και το γεγονός ότι δεν υπάρχει αρχηγός ούτε χρηματοδότης οπότε φυσικόν το να μην υφίσταται ούτε το περίεργον ούτε το αινιγματικόν στην ονομασία του τίτλου.

 

-Κύριε Xαραλαμπίδη ο πολιτικός χρόνος τρέχει με φρενήρη ρυθμό. Τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο, ενώ η αγωνία έχει φτάσει στο κατακόρυφο. Πώς θα σχολιάζατε όσα συμβαίνουν αυτήν την περίοδο στην χώρα μας;

Το ότι η αγωνία έχει φτάσει στο κατακόρυφο είναι μία πραγματικότητα που δε μπορείς να την αμφισβητήσεις. Τα γεγονότα αυτά που βλέπουμε να έχουν φρενήρη ρυθμό είναι κατασκευάσματα από τους διαχειριστές της παρασιτικής Ελλάδας. Γίνεται μία φιλότιμη προσπάθεια να χειραγωγηθεί η Ελληνική κοινωνία, ούτως ώστε να διαιωνίζεται το πολιτικό κατεστημένο. Η πολιτική κρίση  στην Ελλάδα είναι επιφαινόμενο εμφύλιας σύγκρουσης ανάμεσα στην Ελλάδα της εισαγόμενης κατανάλωσης και στην Ελλάδα της παραγωγής. Η Ελλάδα της κατανάλωσης, στην ύστατη ιστορική της προσπάθεια για να επιβιώσει, έχει εγκλωβίσει τους πολιτικούς της εκπροσώπους σε μια άνευ προηγούμενου κρίση αξιοπιστίας. Όλα τα κόμματα είναι ανυπόληπτα. Χρησιμοποιούν γεροΛεβέντηδες και νεοσσοΚυριάκους πολιτικούς που καταναλώνουν ιδέες, πολιτικούς που δεν παράγουν πρωτογενή ανάλυση και ατζέντα. Χρησιμοποιούν πολιτικούς που διασφαλίζουν την ενεργό ζήτηση της οικονομίας με δανεικά κι όχι με κέρδη. Που προστατεύουν την φοροδιαφυγή και όχι τη φορολογική δικαιοσύνη. Κυρίως όμως χρησιμοποιούν πολιτικούς ικανούς να διαχειρίζονται με επιδεξιότητα την ανάλωση του χρόνου κι όχι τη μεταρρύθμιση του χώρου. Πολιτικούς που σπατάλησαν κι όχι που συμμάζεψαν. Η Ελλάδα αυτή, χρησιμοποιεί μακιαββελικά κάθε μέσο, ακόμη και τη χρεοκοπία, για να διατηρήσει τα προνόμια της και την κυριαρχία της. Αυτή η Ελλάδα της κατανάλωσης δεν μπορεί να παράξει εισόδημα διότι στην αρένα του διεθνή ανταγωνισμού δεν μπορεί να προσφέρει ανταγωνιστικά και ποιοτικά προϊόντα. Αυτή η Ελλάδα της κατανάλωσης γεννά συνεχώς πλούσιους επιχειρηματίες αλλά προβληματικές και πτωχευμένες επιχειρήσεις. Γι' αυτό γεννά συνταξιούχους κι όχι εργαζόμενους. Γι’ αυτό δεν μπορεί να στηρίξει τα δημόσια οικονομικά πάνω στον φόρο εισοδήματος και στο φόρο επί των κερδών. Επιδιώκει να καλύψει τις δημόσιες δαπάνες από την πώληση και τώρα διαχείριση του υπέρογκου χρέους, που η ίδια δημιούργησε ώστε να διατηρήσει μια εικονική κοινωνική συνοχή και κοινωνική ειρήνη, ουσιαστικά μια εκλογική πελατεία. Αυτή η καχεκτική Ελλάδα δεν μπορεί να δώσει δουλειά στον άνεργο, επιδεινώνει το βιωτικό επίπεδο των φτωχών και την ανθρωπιστική κρίση, κοιτάει πίσω και κάτω και έχει το δικό της διαχρονικό εκμαγείο για την αναπαραγωγή πιστών αντιγράφων ενός είδους πολιτικού προσωπικού που επάξια καταφέρνει να διασφαλίζει την αναπαραγωγή της. Όσο η πολιτική παραμένει χειραγωγούμενη από την παρασιτική ελίτ και από την παλαιοκομματική νοοτροπία τόσο μετά από «υπερήφανες» διαπραγματεύσεις, θα ηττάται. Θα κατακτά τις λέξεις αλλά θα εκχωρεί το νόημά τους.

 

-Είναι κοινή η αίσθηση ότι έχουμε βρεθεί σε αδιέξοδο. Υπάρχει προοπτική και εναλλακτική λύση;

Πράγματι αυτό το αδιέξοδο είναι που δημιουργεί πλέον συγκρουσιακές καταστάσεις. Τα δύο στρατόπεδα είναι σχηματοποιημένα. Από την μια μεριά το 35% με τα παράσιτα, τα λαμόγια, τους μεταπράτες, τους αεριτζήδες, τους τεμπέληδες, τους μιζαδόρους και από την άλλη το 65% που τους ταΐζει. Αυτό το 65% είναι, η Ελλάδα της παραγωγής, η μόνη που μπορεί να δημιουργήσει νέο οικονομικό πλούτο, νέα γνώση, νέες ιδέες, νέα ποιότητα, νέο σύγχρονο πολιτισμό. Είναι η Ελλάδα των Ελλήνων της επιστήμης, της καινοτομίας, της εργασίας και της επιχειρηματικότητας. Είναι η Ελλάδα που παράγει προϊόντα που δεσπόζουν στις διεθνείς απαιτητικές αγορές, είναι η Ελλάδα που παράγει ποιοτικές δημόσιες υπηρεσίες. Αυτή η Ελλάδα θα επικρατήσει και θα επιβάλει νέα πολιτική τάξη πραγμάτων, νέα ποιότητα δημοκρατίας, νέο πρότυπο πολιτικού. Η ρεαλιστική ελπίδα για νίκη αυτής της Ελλάδας θα ανατείλει γιατί το πρόβλημά είναι ελληνικό κι όχι ευρωπαϊκό. Τότε, θα έχει έρθει και η ώρα των ΛΙΟΝΤΑΡΙΩΝ που θα την εκπροσωπούν, τότε θα έχει έρθει η ώρα των επόμενων Ελλήνων.

 

 

-Το Βrexit δημιουργεί νέα δεδομένα. Τι επιπτώσεις θα έχει για τη χώρα;

Κανένα απολύτως. Τα νέα δεδομένα είναι μόνο περίσκεψη για πορεία της Ευρώπης που θα έπρεπε ήδη να υπάρχει. Το Έθνος Κράτος πρέπει να το καταλάβουν οι

Βρυξέλλες είναι το μοναδικό κύτταρο που εξασφαλίζει ζωογόνο αέρα στο Ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Κρίμα που η σύγχρονη Ελλάδα αδυνατεί να δώσει, όπως το’ κανε στην Αναγέννηση, πλούσιο οπλοστάσιο ιδεών, προτύπων και πνεύματος. Η ζαλάδα της σύγχρονης Ελλάδας είναι καίριο μειονέκτημα του Ευρωπαϊκού γίγνεσθαι.

 

-Ζητούμενο ο απεγκλωβισμός από τα μνημόνια. Κάποιες χώρες βγήκαν από τα μνημόνια. Εμείς γιατί δεν το πετύχαμε;

Απλούστατα γιατί οι αριστεράντζες που διαφεντεύουν, πιστεύουν ότι η χρεωκοπία του ελληνόφωνου ψευδοκράτους οφείλεται σε διεθνή αίτια και όχι σε εσωτερικές αποκλειστικά αιτίες. Γιατί αυτοί του 35% που διαφεντεύουν πιστεύουν ότι φταίνε οι Μέρκελ και Σόιμπλε. Γιατί αυτοί του 35% που διαφεντεύουν είναι γεννημένοι καρπαζοεισπράκτορες και εξακολουθούν να ελπίζουν κάτι ο,τιδήποτε, ενώ τους έχουν αφήσει μόνο με το σώβρακο. Γιατί αυτοί του 35% που διαφεντεύουν, πιστεύουν ότι η διασφάλιση των εισοδημάτων τους, ή της εργασιακής ή της επαγγελματικής τους θέσης εξαρτάται από τη συνέχιση του δανεισμού προς το ψευδοκράτος. Γιατί αυτοί του 35% που διαφεντεύουν, έχουν ταυτίσει κουτοπόνηρα το «εθνικό» συμφέρον με το συμφέρον της κλίκας, του «κλάδου», ή της συντεχνίας τους. Γιατί αυτοί του 35% που διαφεντεύουν, πιστεύουν ότι η χρεωκοπία του ψευδοκράτους είναι ...φυσικό φαινόμενο και ότι τα δύο εκατομμύρια των εργασιακώς τελειωμένων. Γιατί αυτοί του 35% που διαφεντεύουν είναι όσοι έχουν κρυμμένα ευρώ στα στρώματα ή στις ξένες τράπεζες, είναι όσοι φοβούνται «τα χειρότερα», που σημαίνει ότι δεν βρίσκονται -ακόμα- μέσα σε αυτά.

 

-Το πολιτικό σύστημα έχει ευθύνες με την ασυνεννοησία αλλά και τα τεχνητά διλλήματα μνημόνιο- αντιμνημόνιο;

Ότι ο σημερινός ελληνικός «πολιτικός κόσμος», κοινοβουλευτικός και εξωκοινοβουλευτικός, αποτελείται ως επί το πολύ από πρόσωπα ελαφρά έως φαιδρά, δεν αποτελεί καν κοινό μυστικό αποτελεί πηγή δημόσιας θυμηδίας, συχνά με τη σύμπραξη των ίδιων των διακωμωδούμενων. Οι λίγοι, πού έχουν γνώση και συνείδηση, μέσα στους ρηχούς, καριερίστες συναδέλφους τους, καταπίνουν κι αυτοί τη γλώσσα τους ή μιλούν με πρόσθετες περιστροφές όταν τα θέματα γίνονται οριακά για την πολιτική τους επιβίωση. Η κομματικοποίηση των μεγάλων θεμάτων της εθνικής πολιτικής και η άγρια εσωτερική τους εκμετάλλευση είναι πασίγνωστη ήδη από το γεγονός ότι οι πάντες την επιρρίπτουν στους πάντες, διαιωνίζοντας την. Άρα γίνεται εμφανέστατη η εθνική ανεπάρκεια τού ελληνικού «πολιτικού κόσμου» και συνάμα ο οργανικός του συγχρωτισμός με τη σημερινή κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας, ο οποίος τον καθιστά ανίκανο να της αντιπαραταχθεί για να την καθοδηγήσει. Ο κατακερματισμός των αντιλήψεων για την ελληνική εθνική πολιτική, ο μικροπολιτικός της χειρισμός και η σύνδεση της με ζητήματα προσωπικού γοήτρου αντανακλούν τον κατακερματισμό του κοινωνικού σώματος, τον αποπροσανατολισμό του συνόλου λόγω του ιδιοτελούς των ατόμων και των ομάδων. Το πολιτικό σύστημα είναι κατακερματισμένο σε ομάδες με αυτιστικά άτομα, όχι μόνον επειδή η γενική τους μόρφωση θυμίζει ως προς το ποιόν και τη συγκρότησή της τον αεριτζίδικο και αυτοσχεδιαστικό χαρακτήρα της ελληνικής οικονομικής δραστηριότητας, όχι μόνον επειδή για τις παγκόσμιες πολιτικοοικονομικές εξελίξεις γνωρίζουν συνήθως ακόμα λιγότερα και από τα όσα επιφανειακά και ασυνάρτητα γράφονται στις ελληνικές εφημερίδες, αλλά και για έναν πρόσθετο λόγο: επειδή αντιλαμβάνονται την πολιτική με βάση φιλολογικές ή ηθικολογικές κατηγορίες και επιχειρούν πολιτικές αποφάνσεις στο επίπεδο των αντίστοιχων νερουλών γενικεύσεων. Απ’ αυτή την άποψη δεν θα έπρεπε να περιμένει κανείς από Έλληνες πολιτικούς να προσφέρουν ό,τι εξ ορισμού δεν μπορούν να δώσουν. Το μειονέκτημα της Ελλάδας σε σχέση με άλλες χώρες είναι η έλλειψη μιας πολιτικής επιστήμης συγκροτημένης πάνω σε πραγματιστική βάση και ασκούμενης από επιστήμονες, η οποία ν’ αντιζυγιάζει μέσα στον δημόσιο διάλογο τα φληναφήματα, τα ευχολόγια και τις αμπελοφιλοσοφίες.

 

-Πάμε να δούμε ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα… Τι θα μπορούσε να κάνει μια άλλη κυβέρνηση πιστεύετε για να λύσει το προσφυγικό πρόβλημα;

Το προσφυγικό πρόβλημα ασφαλώς σχετίζεται και προκαλείται από παράγοντες ξένους προς την εσωτερική πραγματικότητα. Δείτε όμως τι συμβαίνει. Αντί οι 'Ελληνες ιθύνοντες να επιμείνουν, με τη δέουσα ένταση και με την κατάλληλη τεκμηρίωση, στην ανάδειξη αυτών ακριβώς των παραγόντων, καθώς και του πλαισίου που διέπει βάσει των διεθνών κανόνων το χειρισμό του προβλήματος, φρόντισαν, με ολιγωρίες, αψυχολόγητες κινήσεις, άστοχες δηλώσεις και άσκοπες αδράνειες, να το μετατρέψουν σε μια ακόμη εκδήλωση της κρατικής ανικανότητας της Ελλάδας να αντιμετωπίσει με επάρκεια και σοβαρότητα οιοδήποτε πρόβλημα. Αντί, για παράδειγμα, η χώρα να αναδείξει το πλαίσιο του ΟΗΕ που διέπει την αντιμετώπιση των προσφυγικών ροών, και τους κανόνες που δεσμεύουν τη συμπεριφορά όλων των εμπλεκομένων, επέτρεψε, ουσιαστικά αδιαφορώντας να εκπληρώσει τις δικές της, τεχνικής κυρίως φύσεως, υποχρεώσεις, να ασκείται μια ευλογοφανής κριτική όλων των άλλων εις βάρος μας. Η μη εφαρμογή του ισχύοντος διεθνούς και κοινοτικού καθεστώτος για τους πρόσφυγες μετετράπη, με δική μας ευθύνη, σε κριτική για την ικανότητα μιας και μόνο χώρας να συμπεριφερθεί ως συντεταγμένη πολιτεία. Παρατηρούμε λοιπόν ότι δεν μας λείπουν τα επιχειρήματα για τις ευθύνες των άλλων. Αυτό που μας λείπει, ώστε να είμαστε πειστικοί και να θέσουμε τους πάντες ενώπιον των ευθυνών τους, είναι η σοβαρότητα, η επιμονή, ο συντονισμός και η παρακολούθηση όσον αφορά την εκπλήρωση των δικών μας συναφών υποχρεώσεων. Αντ’ αυτών ερχόμαστε εκ των υστέρων, αμυνόμενοι, να απολογούμαστε για τις δικές μας ανεπάρκειες και με το τεράστιο λάθος της μη επαρκής ανάδειξης του ρόλου της Τουρκίας ως κράτος-δουλεμπορίου και ως κράτος διεθνή εκβιασμού που λειτουργεί ως κατ εξοχήν αποσταθεροποιητικός παράγοντας στην περιοχή. Η «παθολογία» των εν λόγω χειρισμών ξεκινά από την ανεπάρκεια των προσώπων και των δομών που χαρακτηρίζει το σύνολο των δημόσιων λειτουργιών της χώρας. Πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε δεν θα ήταν καν προβλήματα ακόμη και υπό την αρνητική διεθνή συγκυρία, αν η χώρα και οι πολιτικές της ελίτ διέθεταν την κουλτούρα που απαιτείται για την αποτελεσματική αντιμετώπισή τους. Αν στον δημόσιο βίο δεν κυριαρχούσαν η φαυλότητα, η ευνοιοκρατία, οι κακώς νοούμενες «ισορροπίες», η ανάδειξη ακατάλληλων ανθρώπων σε νευραλγικές θέσεις, η αδυναμία αξιοποίησης σημαντικών πλεονεκτημάτων που εξακολουθούν να εξασφαλίζουν η γεωγραφία, οι πολιτικές μας εντάξεις ή οι σημαντικές μας δυνατότητες.

 

-Την συζήτηση για την αλλαγή του εκλογικού νόμου πώς την βλέπετε;

Έχω τελείως διαφορετική άποψη για το εκλογικό σύστημα. Θεωρώ ότι 200 βουλευτές, 100 επικρατείας με καθαρά νομοθετικό χαρακτήρα και 100 ανά των νομών με χαρακτηριστικά όπως αυτά των 300 που υπάρχουν, είναι επαρκείς για το κοινοβουλευτικό μας σύστημα. Δύο γερουσίες εκλεγόμενες με άδολη απλή αναλογική και συγκεκριμένων διακριτών αρμοδιοτήτων, είναι σύγχρονη διαφορετική λύση. Τονίζω όμως ότι η εμφανιζόμενη προσπάθεια για επανεπίλυση του εκλογικού νόμου είναι παραπλανητική, αποσπασματική και αποπροσανατολιστική.

 

-Βλέπετε σύντομα εκλογές;

Εκλογές τώρα; Για να λύσουν τι; Για να αντικαταστήσει ποιός ποιόν; Τι είναι οι εκλογές, φεστιβάλ Γιουροβίζιον για να γίνονται κάθε χρόνο; Έγινε πραξικόπημα το βράδυ του δημοψηφίσματος, που έκανε ΝΑΙ το 61,31% του ΟΧΙ. Ποιός αντέδρασε; Η κυρία Πρόεδρος της Βουλής, που έχει το θράσος να ξανά εξαπατήσει ως πρόεδρος κόμματος τον Έλληνα, ως θεσμός τότε πώς αντέδρασε; Με την παραμονή στη θεσούλα της;

 

- Κλείνοντας τι θα θέλατε να προσθέσετε;

Μόνο μία κουβέντα. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς αλλαγή κυβέρνησης, εμφάνιση νέων εθνοσωτήρων κλπ. Η Ελλάδα χρειάζεται αλλαγή καθεστώτος οικονομικού συστήματος και τρόπου παραγωγής. Χρειάζεται να πραγματοποιήσει το ιστορικό πέρασμα από την τουρκοβυζαντινή φεουδαρχία και τον μεσαιωνικό τριτοκοσμικό μεταπραττισμό, με τις παθογένειές του, στον σύγχρονο κόσμο με τα ιστορικά θετικά του και αρνητικά του.

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ