Αρχική Σελίδα

Ψίθυροι | Εκδόσεις Περιοδικών - Εφημερίδων | Ηπείρου 2, 66100 Δράμα | Τηλ: 25210 36 700 | info@psithiri.gr

ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΕΝΤΑΤΙΚΗΣ


ΟΙ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΕΓΙΝΑΝ ΒΙΛΕΣ ΚΑΙ ΚΟΤΕΡΑ

«Πάρτι» εκατομμυρίων είχαν στήσει επιχειρηματίες που λάμβαναν επιδοτήσεις για επενδύσεις και αντί αυτού έκαναν τα χρήματα... βίλες, αυτοκίνητα και κότερα ή τα έστελναν σε λογαριασμούς στο εξωτερικό. Οι συγκεκριμένοι «δήθεν επενδυτές», όπως μεταδόθηκε σε ρεπορτάζ του κεντρικού δελτίου του Alpha, έχουν μπει στο στόχαστρο του ΣΔΟΕ. Το ΣΔΟΕ έχει ήδη ανοίξει 200 φακέλους με τέτοιες περιπτώσεις επιχειρηματιών, οι οποίοι φαίνεται πως είχαν και τους δικούς τους ανθρώπους σε θέσεις- κλειδιά, που τους βοηθούσαν με τις κομπίνες τους. Δεκατρείς υποθέσεις έχουν κλείσει οριστικά, δηλ. έχει αποδειχθεί ότι οι επιχειρηματίες «έφαγαν» τα χρήματα και οι εταιρείες πρέπει να επιστρέψουν 40 εκατ. ευρώ. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, Κρήτη, Ρόδος και Μακεδονία είναι οι περιοχές όπου έπρεπε να γίνουν οι επενδύσεις. Και μετά ψάχνουμε πώς μπήκαμε στα μνημόνια και στην επιτήρηση. Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλάβεις τι πάρτι είχε στηθεί στη χώρα. Και ήταν δεδομένο όπως λέει και το τραγούδι... «ότι ωραίο τελειώνει με πόνο». Μόνο που με όλη αυτήν την αρρωστημένη κατάσταση δεν έχουν σχέσεις αυτοί που πληρώνουν και δεν μπορούν πλέον να ζήσουν. Άλλοι έτρωγαν, άλλοι πληρώνουν τον λογαριασμό.

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΦΤΩΧΟΙ

Θέλετε να μάθετε πώς από την εποχή των πούρων και των κότερων φτάσαμε στην γενιά που δουλεύει για να φάει; Μια νέα κοινωνική τάξη έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα και δεν είναι άλλη από τους νέους που ενώ έχουν δουλειά, τα χρήματα που κερδίζουν τους φτάνουν ίσα ίσα μόνο για να καλύψουν το φαγητό. Την διαπίστωση κάνει το γερμανικό περιοδικό Spiegel, που ονομάζει την τάξη αυτή «working poor», «εργαζόμενοι φτωχοί», με τον συντάκτη του ρεπορτάζ να επισημαίνει με έκπληξη πως στην Ελλάδα, ακόμα κι αν έχει κανείς δουλειά, μπορεί να θεωρείται «φτωχός». Πρόκειται κατά κύριο λόγο για νέους, σπουδασμένους και με προσόντα, αλλά με αποδοχές που μόλις φτάνουν για να καλύψουν το φαγητό τους. Οι άνθρωποι στους οποίους αναφέρεται το δημοσίευμα έχουν ονοματεπώνυμο.

Είναι η Στέλλα Αντωνίου, 24 ετών, μπαργούμαν με σπουδές στις γλώσσες και στη λογοτεχνία, ο Γιώργος Γεωργιάδης, 27 ετών, καθηγητής Αγγλικών, με 25 ώρες εργασίας την εβδομάδα, αλλά με αποδοχές 15 ωρών και ο Μάρκος Καρύδης, 30 χρονών, εργαζόμενος σε φαστφουντάδικο, με σπουδές στην Φυσική Αγωγή». Και σημειώνει ο δημοσιογράφος: «Το 1/3 των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα κερδίζει τόσο λίγα που μόλις τους φτάνει για να ζήσει. Είναι πάνω από μισό εκατομμύριο. Για τη δουλειά του παίρνουν κάτω από 376 ευρώ το μήνα ή 60% λιγότερο από το μέσο μισθό…  Ο κίνδυνος ακόμη και με σταθερή εργασία να συγκαταλεχθεί κανείς στους φτωχούς στην Ελλάδα είναι τόσο μεγάλος, όσο πουθενά αλλού στην ΕΕ». Το άρθρο κάνει και σύγκριση ανάμεσα στο Βερολίνο και την Αθήνα σε ότι αφορά το κόστος ζωής. «Για παράδειγμα,  στο Βερολίνο οι τιμές για προϊόντα καθημερινής κατανάλωσης είναι μόλις 14,5% υψηλότερα από ότι στην Αθήνα, παρά το ότι στη γερμανική πρωτεύουσα η αγοραστική δύναμη είναι 117% μεγαλύτερη».

Σε ό,τι αφορά τους λόγους αυτής της εξέλιξης ο αρθρογράφος αναφέρει τη χαλάρωση της εργατικής νομοθεσίας που επέβαλαν οι δανειστές της Ελλάδας, απότοκο της δημοσιονομικής κρίσης. «Η χαλάρωση επέφερε ακριβώς το αντίθετο από το σκοπούμενο» επισημαίνει. «Ο νομοθέτης μείωσε το κατώτατο όριο μισθού στα 586 ευρώ και παράλληλα επέτρεψε στους εργοδότες να πηγαίνουν και χαμηλότερα, όταν αυτός που ψάχνει εργασία είναι κάτω των 25. Πίσω από αυτό κρύβονταν η ελπίδα ότι έτσι θα καταπολεμούνταν η νεανική ανεργία που το 2016 άγγιξε το 47%. Παράλληλα προέκυψε μια γενιά εργαζομένων που έκαναν σχεδόν τα πάντα γνωρίζοντας ότι εάν δεν το έκαναν αυτοί, θα το έκαναν άλλοι». Και ο αρθρογράφος καταλήγει: «Παρόλα αυτά η μεγάλη κραυγή των εργαζομένων φτωχών δεν ακούστηκε, επειδή ειδάλλως οι ευκαιρίες για μια έστω κακοπληρωμένη δουλειά θα μειώνονταν. Και μια κακοπληρωμένη δουλειά είναι πάντα καλύτερη από την ανεργία». Εκεί φτάσαμε και ακόμη δεν έχουμε δει τον πάτο του βαρελιού. Ο κατήφορος δεν έχει τέλος.

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ